γεια.. φιλια..

θα φυγεις ε;
πηγαινε.
χορτασαμε.
θα ερθεις παλι;
ξεχναμε ευκολα.
και συ και γω.
και παλι πεθυμιομαστε σαν παιδια μαλωμενα το απογευμα,
που την επομενη μερα ξανα μαζι ξανα παιζουν τα ιδια παιχνιδια.
θα φυγεις; πηγαινε..
ενα νανουρισμα πες μου μοναχα.
να κοιμηθω να μη σε δω να φευγεις.
οχι οχι
οχι εκεινο που ελεγε ο ασιμος στην κορη του,
δε σου ταιριαζει αυτο.
εσυ δε μαραινεσαι.
και γω ουτε που το χω σκοπο.
εγω ν'ακοιξω τα φτερα μου θελω,
και μαζι σου να πεταξω μια μερα
να μου δειξεις ολα τα χρωματα του κοσμου.
και ως εκεινη η μερα να ρθει, να μη φοβαμαι τιποτα.
τιποτα να μη φοβαμαι.
αυτο, μπορεις;
να μην κλαιω που φευγεις.
αυτο, μπορεις;
να ρθω μαζι σου ειπες;
τωρα;
δεν μπορω.
εχω τα ρουχα στο μπαλκονι απλωμενα.
να τα μαζεψω.
α, και την ασφαλεια του αυτοκινητου αυριο.
πηγαινε εσυ.
στο γυρο του κοσμου.
στον ουρανο ανοιξε τα φτερα σου τραγουδωντας.
και πετα.
ενα νανουρισμα πες μου μονο, να μη φοβαμαι τον χειμωνα που θαρθει.
γεια.
παντα ερχεσαι ξανα.
σ'ευχαριστω που ησουν, σ'ευχαριστω που θα'σαι.
και πιο πολυ σ'ευχαριστω γι'αυτο που μου φερες.
πες το μου να τ'ακουσω.
θα'ρθεις παλι;
κι ενα νανουρισμα..
ισα που προλαβαινεις καλοκαιρι μου..
σαν κι αυτο..