2019

2019.

απανταει ξανα σε μια φανταστικη ερωτηση, που του ειχε κανει μια μυστηριωδης γυναικα, ξυπνωντας στις αναμνησεις του..Θυμαται τα πάθη του. μετανοιωνει που καποια απο αυτα δεν τα πραγματοποιησε. Κρυμμενος πισω απο την κουρτινα της ρουτινας και της καθημερινοτητας, βυθισμενος στην ανετη και χωρις άγχη ζωη -που παλιοτερα φαινοταν τοσο μακρινη..- σκεφτεται οτι θα μπορουσε να υποχωρησει σε καποια πείσματα της λογικής του, να κυνηγησει, να αφεθει, να ζησει, και να ξανακρυφτει πισω στο καβουκι του. θυμαται, μονο θυμαται. θυμαται, ανακαλεί ανεξίτηλα γραμμενα και καταχωνιασμενα κομματια της μνημης του, μια φωτογραφία απο ένα ηλιόλουστο μεσημερι στην παραλια, αμυδρά μια άλλη φωτογραφια απο ενα φεγγαρι που ζωγραφιζει μια γραμμη, θυμαται ενα σκιτσο μιας γυναικας, φυσαει τη σκονη απο καποια κομματια της μνημης του που τοτε δεν ειχαν γραφτει ακομη, μοιαζουν και τωρα ολοκαίνουρια.. στέκεται μπροστά στο μεγάλο παραθυρο του σπιτιου του και ερχεται απο το πουθενα η εικονα μιας τεραστιας καφε άδειας πολυθρονας και διπλα της στο μισοσκόταδο το ένα μπράτσο μιας δευτερης, και υστερα σκοτάδι.. 

πάνω στο τζάμι, αντανακλάται αμυδρά η εικόνα του. στο προσωπο του ξεχωριζει ενα χαμογελο και οι ρυτιδες διπλα στα ματια του..

νοσταλγεί..