Πέμπτη, Απριλίου 30
Αγάπη.
Ναι.
Την ξέρω την αγάπη.
Την έχω δει.
Κάποια νύχτα που δε μ' έπιανε ύπνος
και γυρνούσα στον ζεστό ουρανό του Ιουλίου,
ακούγοντας το κύμα να σκάει στην βρεγμένη άμμο,
αυτή την τόσο δυνατή ηρεμία..
Είχε φωλιάσει στην φωτιά που έσβηνε.
μπροστα της δυο παιδια καθοντουσαν αγκαλιασμένα.
Κι εκείνη η φωτιά ανάμεσά τους, μόλις άναβε.
Την ξέρω σου λεω, την εχω ξαναδεί να κρυβεται στο χέρι που χαιδεύει,
να τρυπωνει αναμεσα στα χείλη που φιλιούνται.
Την ξέρω πια και τη γνωρίζω.
Ετσι και κείνη τη νύχτα.
κάπου ανάμεσα στα ζεστά σώματα και το βαρύ απο την υγρασία θαλασσινό αεράκι,
κάπου ανάμεσα στην υγρή άμμο και τη φωτιά στην παραλία που αργόσβηνε,
κάπου ανάμεσα στα χέρια που κρατιουνται να μη πεσουν..
Ναι.
Την ξέρω την αγάπη.
Κάποια νύχτα που τα μεγάλα σύννεφα με βρέχανε,
και γυρνούσα μουσκεμένο στον σκοτεινό χειμωνιάτικο ουρανό,
την έχω δει να φεύγει..
Λεπτές ισορροπίες...
Όταν ήμουν 3 χρονων φορούσα τα τακούνια της μαμάς μου και γεμάτη περηφάνια κοιτούσα στον καθρέφτη και έβλεπα με τα παιδικά μου ματια μια γυναίκα. Μια μελλοντική γυναίκα που προσπαθούσε να ισορροπήσει σε ένα ύψος δυσανάλογο με αυτην. Αλλά είχε τόσο πείσμα που τα κατάφερνε. Κατάφερνε να ξεπεράσει όλους τους φόβους της κλείνοντας τα μάτια και ζωγραφίζοντας ενα χαμόγελο στο πρόσωπο της. Και τελικά αποφάσιζε να προχωρήσει, σφίγγοντας την γροθιά της, για να αντέξει την πόνο που θα της προκαλούσε η πτώση της. Οταν έγινα 30 χρονών είχα πια τα δικά μου τακούνια. Κάτι πανύψηλες γυαλιστερές μαυρες γόβες. Και πάλι κοιτούσα τον εαυτό μου γεμάτη περηφάνια στον καθρέφτη και έβλεπα με τα γυναικεία πια μάτια μου μια γυναίκα. Μια μελλοντική ηλικιωμένη γυναίκα που ο φίλος της ο χρόνος της άφησε όλα τα σημάδια του. Στα μάτια, στο σώμα, στην καρδιά και την ψυχή της. Το ύψος των τακουνιών τωρα δεν ήταν δυσανάλογο με το δικό της ύψος αλλα με την αντοχή της. Μια γυναίκα 65 χρονών δεν είναι εύκολο να ισορροπήσει σε τέτοιο ύψος. Οχι μονο γιατί ίσως πέσει αλλά κυρίως γιατί δεν αντέχει η καρδιά της, την συγκίνηση που μπορεί να προσφέρει η ισορροπία. Γιατί το να καταφέρεις να ισορροπήσεις σε ενα λεπτό τακούνι, είναι σαν να ισορροπείς σε ένα τεντωμένο σχοινί. Έτσι είναι τα ραντεβού που δίνεις 30 χρονια μετα. Ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί. Και δεν αντέχεται. Ούτε η συγκίνηση που ξέρεις οτι θα νιώσεις, ούτε η αναμονή που νιώθεις, ούτε η λαχτάρα που ένιωθες όταν το έκλεινες. Μα σε 30 χρόνια? Μήπως να γινόταν σε 3? Που θα μπορώ να αντέξω και το ύψος των τακουνιών και την συγκίνηση και την λαχτάρα? Να ξέρω οτι θα βάλω τις καινούργιες μου γοβες και θα περπατησω περήφανη πάνω στα τακούνια τους χωρίς να έχω τον παραμικρό φόβο οτι θα πέσω απο κει ψηλά που βαδίζω γιατί θα είμαι τόσο νέα που θα μπορώ να ισορροπήσω αλλα και τόσο ηλικιωμένη που θα έχω την γνώση για το πως να ισορροπώ...
Τρίτη, Απριλίου 28
Η ευχή.
-Σάββατο..
Θα ήθελα κατ'αρχην να είναι Σάββατο.
Ειναι πολυ ωραια ευχη το να εισαι αόρατος για μια μερα. Και να πετας και να πηγαινεις οπου θελεις, χωρις να σε βλεπει κανείς.
αυτο ακριβως θα ζητουσα απο τον Θεό αν είχα το e-mail του. Αλλά δε νομιζω να σου το ειχα πει.
Θα ξοδεύα πολλές ώρες στο μετρό, στους μεγάλους σταθμους και μεσα στους συρμούς, παρατηρωντας τα πρόσωπα των ανθρώπων.
Θα ηθελα να ακολουθησω καποιον ανθρωπο που θα μου εκανε εντυπωση στο σπιτι του.
Θα καθομουν στην παραλία, μοιραζόμενος το ιδιο παγκακι με δυο ερωτευμένα παιδιά.
Αν ήμουν τυχερός, θα στεκομουν να ακούσω εναν δάσκαλο μουσικής να αυτοσχεδιαζει στο σπιτι του, με πιάνο ή βιολί, ενα τραγουδι αγαπης.
Θα πετουσα ως τη Ρωμη, θα άγγιζα με τα χέρια μου καθε εκατοστό της Πιετά του Μιχαηλ Άγγελου, θα εμπαινα ανενοχλητος στο Βατικανό, ετσι για την εμπειρεια μπορει να πηγαινα μια βολτα κι απ το οβαλ γραφειο, (αν και στο μαξίμου θα ειχε πολλη περισσοτερη πλάκα αλλά θα φοβόμουν για το τι μπορεί να ακουσω εκει..),
θα'θελα να καθίσω στα κεραμύδια ενος διατηρητεου σε μια μεγαλουπολη, παρεα με μια γατα. Θα περναγα ολη τη νυχτα στον ωμο του αγάλματος της Ελευθερίας για να δω αν ειναι αληθεια οτι εκει -μερικες φορες- κάθεται και καποιος άγγελος.
Θα συνοδευα για λιγη ωρα εναν ταξιτζη στο Λονδινο ή στο Βερολίνο, στη θεση του συνοδηγού. Θα έμπαινα σε ενα πιάνο μπαρ, θα καθόμουν σε μια άκρη και θα εφεύγα μετα απο λιγη ώρα επειδη προφανώς δε θα μπορουσα να πιω ενα μαρτίνι, θα στεκομουν για λιγο διπλα στον dj σε καποιο κλαμπ, υποδεικνύωντας δυο-τρια κομμάτια ισως, να βλεπω το πληθος να χορευει.
Θα στριμοχνώμουν στο πισω κάθισμα μιας 911, υπο αδιευκρίνιστες συνθηκες, θα ξεκουραζομουν για λιγο στη βαρκα ενος ψαρά το ηλιοβασιλεμα, μπορει και αν ημουν τυχερος να βρισκομουν στη σκηνη μιας συναυλίας των portishead, αγγίζοντας με τα δυο μου χερια το μικρόφωνο της τραγουδίστριας απο την πισω πλευρά του και...
...σιγουρα δε θα αφηνα χαμενη την ευκαιρια να ριξω μια σφαλιαρα σε εναν ή δυο ανθρωπους..
και ολα αυτα θα τα εκανα για εναν και μονο λόγο.
επειδη δε θα ηξερα που να σε βρω.
Έτσι μιλησε εκεινο το βράδυ το αγόρι.
Και εκείνη ρουφούσε κάθε λέξη του.
Στο τέλος εκείνη χαμογέλασε.
Μπόρεσα να διακρίνω τα χείλη της να του λένε..
-Πως καταφερνεις και με κάνεις και χαμογελάω με μια φράση 8 λέξεων μονο εσυ το ξέρεις....
Μιλούσε σιγά.
Γιαυτό δεν κατάφερα να ακούσω την ερώτηση.
Θαρρώ όμως πως ήταν κάπως έτσι.
Σύννεφο.
και η βροχή ήρθε.
βρεγμένοι τώρα τουρτουρίζουμε.
περιμένοντας τα σύννεφα να φύγουν
και τον ήλιο να μας στεγνώσει πάλι.
κι ομως, εσύ χαμογελάς
κοιτώντας ένα στρόγγυλο μικρό συννεφάκι,
που αγκομαχώντας τρέχει να προλάβει τη γραμμή του ορίζοντα,
πριν το κάνει χίλια κομμάτια μια σου λέξη μονάχα.
χαμογελάς.
και μ'αγκαλιάζεις.
