Η ευχή.

-Σάββατο..

Θα ήθελα κατ'αρχην να είναι Σάββατο.

Ειναι πολυ ωραια ευχη το να εισαι αόρατος για μια μερα. Και να πετας και να πηγαινεις οπου θελεις, χωρις να σε βλεπει κανείς.

αυτο ακριβως θα ζητουσα απο τον Θεό αν είχα το e-mail του. Αλλά δε νομιζω να σου το ειχα πει.

Θα ξοδεύα πολλές ώρες στο μετρό, στους μεγάλους σταθμους και μεσα στους συρμούς, παρατηρωντας τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Θα ηθελα να ακολουθησω καποιον ανθρωπο που θα μου εκανε εντυπωση στο σπιτι του.

Θα καθομουν στην παραλία, μοιραζόμενος το ιδιο παγκακι με δυο ερωτευμένα παιδιά. 

Αν ήμουν τυχερός, θα στεκομουν να ακούσω εναν δάσκαλο μουσικής να αυτοσχεδιαζει στο σπιτι του, με πιάνο ή βιολί, ενα τραγουδι αγαπης. 

Θα πετουσα ως τη Ρωμη, θα άγγιζα με τα χέρια μου καθε εκατοστό της Πιετά του Μιχαηλ Άγγελου, θα εμπαινα ανενοχλητος στο Βατικανό, ετσι για την εμπειρεια μπορει να πηγαινα μια βολτα κι απ το οβαλ γραφειο, (αν και στο μαξίμου θα ειχε πολλη περισσοτερη πλάκα αλλά θα φοβόμουν για το τι μπορεί να ακουσω εκει..), 

θα'θελα να καθίσω στα κεραμύδια ενος διατηρητεου σε μια μεγαλουπολη, παρεα με μια γατα. Θα περναγα ολη τη νυχτα στον ωμο του αγάλματος της Ελευθερίας για να δω αν ειναι αληθεια οτι εκει -μερικες φορες- κάθεται και καποιος άγγελος. 

Θα συνοδευα για λιγη ωρα εναν ταξιτζη στο Λονδινο ή στο Βερολίνο, στη θεση του συνοδηγού. Θα έμπαινα σε ενα πιάνο μπαρ, θα καθόμουν σε μια άκρη και θα εφεύγα μετα απο λιγη ώρα επειδη προφανώς δε θα μπορουσα να πιω ενα μαρτίνι, θα στεκομουν για λιγο διπλα στον dj σε καποιο κλαμπ, υποδεικνύωντας δυο-τρια κομμάτια ισως, να βλεπω το πληθος να χορευει. 

Θα στριμοχνώμουν στο πισω κάθισμα μιας 911, υπο αδιευκρίνιστες συνθηκες, θα ξεκουραζομουν για λιγο στη βαρκα ενος ψαρά το ηλιοβασιλεμα, μπορει και αν ημουν τυχερος να βρισκομουν στη σκηνη μιας συναυλίας των portishead, αγγίζοντας με τα δυο μου χερια το μικρόφωνο της τραγουδίστριας απο την πισω πλευρά του και... 

...σιγουρα δε θα αφηνα χαμενη την ευκαιρια να ριξω μια σφαλιαρα σε εναν ή δυο ανθρωπους.. 

και ολα αυτα θα τα εκανα για εναν και μονο λόγο.

επειδη δε θα ηξερα που να σε βρω.

Έτσι μιλησε εκεινο το βράδυ το αγόρι.

Και εκείνη ρουφούσε κάθε λέξη του.

Στο τέλος εκείνη χαμογέλασε.

Μπόρεσα να διακρίνω τα χείλη της να του λένε..

-Πως καταφερνεις και με κάνεις και χαμογελάω με μια φράση 8 λέξεων  μονο εσυ το ξέρεις....

Μιλούσε σιγά.

Γιαυτό δεν κατάφερα να ακούσω την ερώτηση.

Θαρρώ όμως πως ήταν κάπως έτσι.

Αν είχες την ονειρική ευκαιρία να είσαι αόρατος για μια ημέρα, θα την εκμεταλλευόσουν ή θα φοβόσουν τις ανακαλύψεις?  Τι θα επέλεγες να δεις? Να ακούσεις? Να "ζήσεις"? Να "γευθείς"?