Λεπτές ισορροπίες...

Όταν ήμουν 3 χρονων φορούσα τα τακούνια της μαμάς μου και γεμάτη περηφάνια κοιτούσα στον καθρέφτη και έβλεπα με τα παιδικά μου ματια μια γυναίκα. Μια μελλοντική γυναίκα που προσπαθούσε να ισορροπήσει σε ένα ύψος δυσανάλογο με αυτην. Αλλά είχε τόσο πείσμα που τα κατάφερνε. Κατάφερνε να ξεπεράσει όλους τους φόβους της κλείνοντας τα μάτια και ζωγραφίζοντας ενα χαμόγελο στο πρόσωπο της. Και τελικά αποφάσιζε να προχωρήσει, σφίγγοντας την γροθιά της, για να αντέξει την πόνο που θα της προκαλούσε η πτώση της. Οταν έγινα 30 χρονών είχα πια τα δικά μου τακούνια. Κάτι πανύψηλες γυαλιστερές μαυρες γόβες. Και πάλι κοιτούσα τον εαυτό μου γεμάτη περηφάνια στον καθρέφτη και έβλεπα με τα γυναικεία πια μάτια μου μια γυναίκα. Μια μελλοντική ηλικιωμένη γυναίκα που ο φίλος της ο χρόνος της άφησε όλα τα σημάδια του. Στα μάτια, στο σώμα, στην καρδιά και την ψυχή της. Το ύψος των τακουνιών τωρα δεν ήταν δυσανάλογο με το δικό της ύψος αλλα με την αντοχή της. Μια γυναίκα 65 χρονών δεν είναι εύκολο να ισορροπήσει σε τέτοιο ύψος. Οχι μονο γιατί ίσως πέσει αλλά κυρίως γιατί δεν αντέχει η καρδιά της, την συγκίνηση που μπορεί να προσφέρει η ισορροπία. Γιατί το να καταφέρεις να ισορροπήσεις σε ενα λεπτό τακούνι, είναι σαν να ισορροπείς σε ένα τεντωμένο σχοινί. Έτσι είναι τα ραντεβού που δίνεις 30 χρονια μετα. Ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί. Και δεν αντέχεται. Ούτε η συγκίνηση που ξέρεις οτι θα νιώσεις, ούτε η αναμονή που νιώθεις, ούτε η λαχτάρα που ένιωθες όταν το έκλεινες. Μα σε 30 χρόνια? Μήπως να γινόταν σε 3? Που θα μπορώ να αντέξω και το ύψος των τακουνιών και την συγκίνηση και την λαχτάρα? Να ξέρω οτι θα βάλω τις καινούργιες μου γοβες και θα περπατησω περήφανη πάνω στα τακούνια τους χωρίς να έχω τον παραμικρό φόβο οτι θα πέσω απο κει ψηλά που βαδίζω γιατί θα είμαι τόσο νέα που θα μπορώ να ισορροπήσω αλλα και τόσο ηλικιωμένη που θα έχω την γνώση για το πως να ισορροπώ...