lost in thoughts

στον republic μαζι με ολους τους καλους μουσικους παραγωγους, υπηρχε και καποιος που λεγεται χρηστος πορτοκαλογλου. στο 3 με 4.

ηταν ο μονος που δεν αποχωρησε μετα απο εκεινη την ιστορια.

ειναι ακομα εκει και κανει το 3 με 4.

οι μουσικες του ηταν αυτο που με εκανε να τον συμπαθησω τοσο. ιδιαιτερες ηλεκτρονικες μουσικες, που ακομη καμια φορα γυρναω στη συχνοτητα και ακουω τις μουσικες του.

αυτος ο ανθρωπος εχει εναν ιδιαιτερο τροπο να μιλαει. αρχιζει μια προταση και φτανει ως τη μεση της, και στο κρισιμο σημειο διακοπτει για αισθητα μεγαλο χρονικο διαστημα, για να συνεχισει μετα με την υπολοιπη προταση που ολοκληρωνει την σκεψη του.

αυτο το κενο που παρεμβαλλεται στη μεση της προτασης και την χωριζει σε προλογο και επιλογο, ειναι το κυριως θεμα.

σε εκεινο το διαστημα, εβρισκα χρονο να συμπληρωσω την προταση με την δικη μου σκεψη, και με ενδιαφερον περιμενα να ολοκληρωσει την δικη του.

δε σου κρυβω οτι λογω της καθημερινης μου τριβης με αγνωστους ανθρωπους λογω δουλειας, εχω χρησιμοποιησει διαφορα "τεχνασματα" για να πετυχω το επιθυμητο αποτελεσμα που -παντα - ειναι η ομαλη συνεργασια.

καποια στιγμη εφαρμοσα και αυτη την τεχνικη και ειδα ανθρωπους να κρεμονται απο τα χειλη μου.

με τον ιδιο τροπο κρεμομουν απ'τα χειλη του καποιο μεσημερι, οταν καποιος ακροατης ζητησε να μαθει τα στοιχεια του τραγουδιου που μολις ακουστηκε.

οχι για να μαθω ποιο ειναι το τραγουδι αλλα για να ζησω μια απο τις μεγαλυτερες ανατροπες της προσωπικοτητας μου.

ειπε, απευθυνομενος στον ακροατη, κατι σαν:

λεω τον τιτλο του κομματιου παντα στην αρχη και στο τελος του, αλλα θα το επαναλαβω για αλλη μια φορα, για αυτους που -μικρο κενο- οταν ακουν ενα ωραιο κομματι, ψαχνουν να βρουν τον τιτλο του ωστε να μπορεσουν να το ξανακουσουν σε αντιθεση μ'αυτους που -μεγαλο κενο- απλα απολαμβανουν τη μουσικη.

με συνετριψε. οταν σκεφτηκα το ποσο δικιο εχει, καταλαβα οτι ειμαι απο αυτους που μεσα στην πάλη τους για περισσοτερο , μεσα στην απληστια τους, χανουν την απολαυση της στιγμης.

εναμισυ - δυο χρονια μετα, ακομη γυρναει στο μυαλο μου αυτη η φραση. καθε φορα που προσπαθω να σημειωσω τους στιχους καποιου τραγουδιου.

καθε φορα που βιαζομαι να προλαβω κατι και χανω κατι αλλο.

καθε φορα που θελω να κανω κατι αλλα δεν εχω τον χρονο.

τις περισσοτερες φορες δεν το πετυχαινω.

σκεφτομαι τα λογια του και συνεχιζω να σημειωνω, συνεχιζω να βιαζομαι, συνεχιζω να θελω κατι ωσπου απλα να ξεχασω τι ηθελα..

και μετα σκεφτομαι παλι πόσο δικιο ειχε. γιατι εχασα άλλη μια στιγμη.

για μενα αυτο ειναι η καλλιτεχνια. η καταγραφη της εμπειριας την καταλληλη ωρα, και αυτο ειναι εμφυτο. και απαιτεί απεριόριστο χρονο.

οσο κι αν προσπαθησα να το καλλιεργησω δεν μπορεσα. τις φορες που εγινε ηταν επειδη ειχα απεριοριστο ελευθερο χρονο και απεριοριστα ερεθισματα. στο δωματιο μου στο χωριο που ηταν απομονωμενο κατα καποιο τροπο απο το υπολοιπο σπιτι, στο στρατο και κυριως στη σκοπιά, στα ατελειωτα βραδια στο φοιτητικο δυαρι οταν οι συγκατοικοι μου κοιμοντουσαν κι εγω χαζευα καθισμενος στην κουζινα τις απεναντι πολυκατοικιες μεχρι να χαραξει..

Πέντε τα χαραματα. Βοτκα δυνατη.

Ανάσα μετρημενη.

Σχηματιζω γραμματα. Ξαφνου θα φανει

αχτίδα νυσταγμένη.

Νύχτα με παράπονο. Άστρο μοναχό.

Ανάσα κουρασμένη.

Σλόου στο ραδιόφωνο. Ρολογιού ηχω

εξασθενημένη.

Βλέφαρα βαριά. Βότκα τελειωμένη.

Ανάσα.

Νύχτα αραιά. Άστρο που πεθαίνει.

Ανάσα..

ετσι ακριβως ηταν ενα αξεχαστο χαραμα σε εκεινη την κουζινα που ακομα βρισκεται στον πεμπτο οροφο καποιας "κωστη παλαμα" και προσπαθει ακομα να βρει μια δίοδο αναμεσα στις υπολοιπες πολυκατοικιες και να δει την πλατεια στην οποια ανηκει.. και ακομα ο χρονος της ειναι απεριοριστος, και ακομα ξενυχταει ωπου να φανει το πρωτο φως, και ακομα θυμαται πως μου χαρισε καποια νυχτα λιγες στιγμες πριν το χαραμα, το μοναδικο μου γραπτό που δε μιλαει για κανεναν..

καπως ετσι "καιω" την επιθυμια μου για καταγραφη σκεψεων σημερα, αφου οι "πεταλουδες" εκαναν φτερα και βρεθηκα να κυνηγαω φαντασματα με μια μικρη αποχη.

και σε ευχαριστω που ειμαι εκει για να με ακουσεις..

γιαυτο λοιπον αφηνομαι να απολαυσω τη στιγμη, να ακουσω το τραγουδι που θα ηθελες να σου αφιερωσει καποιος, να θαυμασω τους ομορφους στιχους του, να βυθιστω στην αγαπη που ξερει να εκφραζει αυτος ο ανθρωπος με τη φωνη του, ο bono, γιαυτο σου αρεσει τοσο αυτη η διασκευη, γιαυτο μου αρεσει τοσο το velvet dress οπως το ειπε στην συναυλια της θεσσαλονικης, να παιδεψω το μυαλο μου για να βρω την απαντηση στις τοσο προσεγμενες ερωτησεις της ημερας, να μαθω πραγματα για σενα με αφορμη τις ερωτησεις σου, να φτιαξω δυσκολους γριφους για να κρυφτω μεσα τους, να μη με βρεις ευκολα, να ευχομαι να τελειωσουν οσο το δυνατον αργοτερα και ταυτοχρονα να ευχομαι να καταφερεις να τους λυσεις, να θυμηθω τις μουσικες μου για να βρω το τραγουδι της καλημερας σου, να θυμηθω τον εαυτο μου μαζι με τις μουσικες μου, να σε ακουω εκπληκτος να με ευχαριστεις επειδη θυμασαι κι εσυ τον δικο σου, να γινομαι εργαλειο στα χερια σου, να αφεθω στην αλληλουχια των συμπτωσεων για οσο αυτες διαρκεσουν.. να νοιωσω..

love is...

Νωρίς σ'αγάπησα, νωρίς πληγώθηκα.
Εκλεψα όμως μια σταγόνα απ'τη ζωή σου.
Κελλί οι σκέψεις μου, κλειδί τα μάτια σου.
Τώρα πεθαίνω κρεμασμένος στην πνοή σου.
Αραγε ένιωσες πόσο σε πόθησα;
Ρωτάς τί χάραξε στο νου μου η ματιά σου;
Ίσως δεν πρόσεξες τα πρώτα γράμματα...
Αγάπη είναι να κρυφτώ στην αγκαλιά σου.

Συννεφιά

Έχει συννεφιά σήμερα. Είχες δίκιο.
Θα ήταν ωραία σήμερα μια βόλτα σε μια πλατεία της βενετίας. Να περάσεις ανάμεσα από τα περιστέρια, να κατευθυνθείς προς το κεντρικό κανάλι με την υγρασία να διαπερνά τα πάντα και να σταθείς, να ακουμπήσεις με τους αγκώνες στην κορυφή της γέφυρας ρίχνοντας όλο σου το βάρος πάνω της, παρατηρώντας κάθε λεπτομέρεια του συννεφιασμένου ουρανού σαν νά'τανε η τελευταία φορα..
Μέχρι εκεί που το μεγάλο κανάλι ενώνεται με τη θάλασσα, μέχρι εκεί που η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό, μέχρι εκεί που ο ουρανός ενώνεται με τα πάντα..
Κάπου μέσα του να προσπαθεί ο ήλιος να διαπεράσει τα χαμηλά σύννεφα και να σου δείξει την αλήθεια.
Και να σε τυφλώνει, μα το βλέμμα σου να στρέφεται -παρ'όλα αυτά- εκεί, ξανά και ξανά.
Και πίσω σου, η γέφυρα των στεναγμών και μέσα της στιγμές σαν τη δική σου. Μόνο πιο αληθινές απ'τη δική σου. Καρφωμένες να κρέμονται από ένα μικρό παραθυράκι. Καταδικασμένες στην ευτυχία ή τη δυστυχία να προσπαθούν να δούν την αλήθεια ως την ώρα που το χέρι του δεσμοφύλακα θα τις σπρώξει στο σκοτάδι. Ξανά και ξανά...

[...] ..Μόνο πιο αληθινές απ'τη δική σου.
Και βρίσκομαι να βλέπω τον ουρανό και τα πάντα σαν για τελευταία φορα, μέσα από τα μάτια αυτού που το έκανε στ'αλήθεια, του κρατούμενου που καθώς οδηγείται στις υπόγειες φυλακές βασανιστηρίων, κοιτάζει απο το παραθυράκι για στερνή φορά το φως. Και βρίσκομαι να κοιτάω για πρώτη και τελευταία φορά αυτό που τάχα τόσο καιρό παραμελούσα να κοιτάξω. Και βρίσκομαι να με σπρώχνει ένα χέρι, και μετά σκοτάδι. Και ανάμεσα στον ήλιο και το σκοτάδι, στα πάντα και στο τίποτα, μια φιγούρα μπροστά μου να κοιτάει τον ουρανό ακουμπισμένη στη γέφυρα, ελεύθερη. Χωρίς να βλέπει πισω της την τελευταία μου στιγμή.
Και βρίσκεσαι να παρακολουθείς αυτή την σκέψη μου, σαν θεά παντοδύναμη, πίσω από μένα, τη γέφυρα και την κρεμασμένη στιγμή.
(Και πίσω σου τα πάντα, μετά τον ουρανό, τη θάλασσα και το μεγάλο κανάλι..)

Σπασμένα σύννεφα μισά
στον καταγάλανο ουρανό
χαζεύεις
Σε μια εικόνα τα κολλάς
και κομματάκια απ'το παζλ
μαζεύεις
και δε σου βγαίνει.

Αλυσιδίτσα στο λαιμό
χρυσή, σου το'πα από καιρό,
με πνίγεις
Το σταυρουδάκι μου φιλάς
την αλυσίδα μου τη σπας.
κι αν φευγεις,
το αρωμα σου μενει.

και κατι λειπει συνεχως.
στο συννεφο σου ενα "πως",
ρωταει.
και στο λαιμο μου τον γυμνο
ενα σημαδι εχω μικρο
μα οταν εισαι,
δεν ποναει.

αλυσιδακι στο λαιμο
σε παιρνω, σε φοραω.
και μου γελας και τραγουδαω.
στο συννεφο στον ουρανο,
το κομματακι το μικρο
που λειπει, ξερεις, το κραταω.

πουφ!

Είμαι ένα συννεφάκι.
Ένα μικρό συννεφάκι.
Αδύναμο.
Καμιά φορά μπορεί να με δεις στον ουρανό σου.
Να βολτάρω και να περιπλανιέμαι,
να γελώ.
Να κρύβομαι από τα μεγάλα κακά γκρίζα σύννεφα
που με κυνηγάνε για πλάκα και με φοβερίζουν.
Καμιά φορά μουσκεύω αν δεν προλάβω να ξεφύγω.
Καμιά φορά γαντζώνομαι σε κάποιο άλλο μικρό και
φοβισμένο συννεφάκι και προσπαθώ να το σώσω απο τα μεγάλα
κακά γκρίζα σύννεφα.
Το κρατάω αγκαλιά και του φωνάζω "τρέχα!"
και το τραβολογάω κατα κει που νομίζω πιο στεγνά,
πιο ασφαλή.
Κι αν φοβηθεί πολύ και κλάψει,
τότε παίρνω μια βαθιά ανάσα και με όλες μου τις δυνάμεις
πετάω ψηλά, κουβαλώντας το στην πλάτη μου.
Είναι δύσκολο, μη νομίζεις..
Αλλά είναι πιο καλά έτσι,
στην πλάτη,
γιατί αλλιώς μπορεί να με δει να κλαίω κι εγώ από φόβο
κι από αβεβαιότητα.
Και πάμε ψηλά.
Ψηλά.
Και κει ο ήλιος ζεστός μας στεγνώνει απο δάκρυα και φόβο,
και λάμπουμε, και στρογγυλεύουμε,
και χαμογελώντας χωρίζουμε.
Και πριν χαιρετηθούμε,
σκύβω και ψιθυρίζω σιγανά,
όταν η μπόρα έχει περάσει,
-ισως- πιό πολύ για να τ'ακούσω εγώ.
honey, nothing's going to harm you now..
Ανακουφισμένο από τον κίνδυνο που πέρασε,
και τη στιγμή που ποτέ δε θά'θελα να ζήσω
και δεν ήρθε για άλλη μια φορά,
τη στιγμή που δε θα'χω δυνάμεις για να κουβαλήσω άλλο
και περιτριγυρισμένοι από αστραπές και φασαρία,
χωρίς διέξοδο
θα σκύψω και κλαίγοντας θα φωνάξω
πιό πολύ για να μ'ακούσει μια στιγμή,
κι ας μην το πιστεύω:
no no, don't you cry..
Είμαι ένα μικρό συννεφάκι,
στρόγγυλο,
που τριγυρνάω στον ουρανό σου και σου λέω πως
τα μεγάλα κακά γκρίζα σύννεφα πάνω σου,
αυτό μόνο φοβάμαι..

Αγαπη ειναι...

Αγάπη είναι, πάνω απ’όλα να χαρίζεις τον εαυτό σου. Να εξαφανίζεις κάθε είδους εγωϊσμό και να δίνεσαι χωρίς σκεψη. Γιατι όταν μπεις στην διαδικασία της σκέψης και της λογικής πολύ απλά εχεις σταματησει να αγαπας. Αλλωστε η αγάπη είναι μια γλυκια αρρώστια του μυαλού. Μια παράνοια. Δίνει αφή στις παραισθήσεις. Κάνει τα κορμιά να αναριγούν. Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν. Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα και να τρομοκρατεί. Στην αγάπη δεν χωρούν κανόνες.
Η Αγάπη συγχωρεί, υπομένει, πονά, συμπάσχει, χαίρεται, τρελαίνεται...
Η αγάπη είναι μια μαγευτική απάτη. Η μονη απάτη που δεν τιμωρείται.
Η αγάπη σε κανει να βλέπεις τον κόσμο όμορφο. Ακομη και εκεί που δεν υπάρχει ομορφιά.
Αγαπη ειναι να κάθεσαι σε ενα παγκάκι με τον συνάνθρωπό σου μετά από χρόνια και να κουβεντιάζεις. Να μπορεις να δεις στα μάτια του αυτο που έβλεπες τοτε... Τοτε που η εικόνα του ήταν αψεγαδιαστη και κοιτωντας τον στα ματια έβλεπες την εικονα του μετα απο χρονια γεματη ψεγάδια αλλα την καρδια του ομορφη οπως τωρα.
Αγαπη ειναι να κοιτας χωρίς να βλέπεις. Να ξερεις οτι κάπου εκεί υπάρχει αυτο που θέλεις να κοιταξεις αλλα δεν μπορεις να το δεις λόγω συνθηκών, απόστασης, ιδεολογιας και παρολα αυτα να το αγαπας...
Και οταν τελικα το δεις να σου κόψει την ανασα, να σταματησει για λίγο η καρδια σου και παρόλα αυτα να είσαι ακομη ζωντανος, φυλακισμένος της στιγμής. Φυλακισμένος στην στιγμή.
Και αν καταφέρεις να κρατησεις αυτην την στιγμή για πάντα ζωντανή τότε θα αγαπας για πάντα...


"Δεν θέλω να ζήσω, θέλω ν’αγαπήσω πρώτα και να ζήσω παρεμπιπτόντως". Zelda Fitzgerald