Σπασμένα σύννεφα μισά
στον καταγάλανο ουρανό
χαζεύεις
Σε μια εικόνα τα κολλάς
και κομματάκια απ'το παζλ
μαζεύεις
και δε σου βγαίνει.

Αλυσιδίτσα στο λαιμό
χρυσή, σου το'πα από καιρό,
με πνίγεις
Το σταυρουδάκι μου φιλάς
την αλυσίδα μου τη σπας.
κι αν φευγεις,
το αρωμα σου μενει.

και κατι λειπει συνεχως.
στο συννεφο σου ενα "πως",
ρωταει.
και στο λαιμο μου τον γυμνο
ενα σημαδι εχω μικρο
μα οταν εισαι,
δεν ποναει.

αλυσιδακι στο λαιμο
σε παιρνω, σε φοραω.
και μου γελας και τραγουδαω.
στο συννεφο στον ουρανο,
το κομματακι το μικρο
που λειπει, ξερεις, το κραταω.