Αγάπη είναι, πάνω απ’όλα να χαρίζεις τον εαυτό σου. Να εξαφανίζεις κάθε είδους εγωϊσμό και να δίνεσαι χωρίς σκεψη. Γιατι όταν μπεις στην διαδικασία της σκέψης και της λογικής πολύ απλά εχεις σταματησει να αγαπας. Αλλωστε η αγάπη είναι μια γλυκια αρρώστια του μυαλού. Μια παράνοια. Δίνει αφή στις παραισθήσεις. Κάνει τα κορμιά να αναριγούν. Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν. Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα και να τρομοκρατεί. Στην αγάπη δεν χωρούν κανόνες.
Η Αγάπη συγχωρεί, υπομένει, πονά, συμπάσχει, χαίρεται, τρελαίνεται...
Η αγάπη είναι μια μαγευτική απάτη. Η μονη απάτη που δεν τιμωρείται.
Η αγάπη σε κανει να βλέπεις τον κόσμο όμορφο. Ακομη και εκεί που δεν υπάρχει ομορφιά.
Αγαπη ειναι να κάθεσαι σε ενα παγκάκι με τον συνάνθρωπό σου μετά από χρόνια και να κουβεντιάζεις. Να μπορεις να δεις στα μάτια του αυτο που έβλεπες τοτε... Τοτε που η εικόνα του ήταν αψεγαδιαστη και κοιτωντας τον στα ματια έβλεπες την εικονα του μετα απο χρονια γεματη ψεγάδια αλλα την καρδια του ομορφη οπως τωρα.
Αγαπη ειναι να κοιτας χωρίς να βλέπεις. Να ξερεις οτι κάπου εκεί υπάρχει αυτο που θέλεις να κοιταξεις αλλα δεν μπορεις να το δεις λόγω συνθηκών, απόστασης, ιδεολογιας και παρολα αυτα να το αγαπας...
Και οταν τελικα το δεις να σου κόψει την ανασα, να σταματησει για λίγο η καρδια σου και παρόλα αυτα να είσαι ακομη ζωντανος, φυλακισμένος της στιγμής. Φυλακισμένος στην στιγμή.
Και αν καταφέρεις να κρατησεις αυτην την στιγμή για πάντα ζωντανή τότε θα αγαπας για πάντα...
"Δεν θέλω να ζήσω, θέλω ν’αγαπήσω πρώτα και να ζήσω παρεμπιπτόντως". Zelda Fitzgerald
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου