Συννεφιά

Έχει συννεφιά σήμερα. Είχες δίκιο.
Θα ήταν ωραία σήμερα μια βόλτα σε μια πλατεία της βενετίας. Να περάσεις ανάμεσα από τα περιστέρια, να κατευθυνθείς προς το κεντρικό κανάλι με την υγρασία να διαπερνά τα πάντα και να σταθείς, να ακουμπήσεις με τους αγκώνες στην κορυφή της γέφυρας ρίχνοντας όλο σου το βάρος πάνω της, παρατηρώντας κάθε λεπτομέρεια του συννεφιασμένου ουρανού σαν νά'τανε η τελευταία φορα..
Μέχρι εκεί που το μεγάλο κανάλι ενώνεται με τη θάλασσα, μέχρι εκεί που η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό, μέχρι εκεί που ο ουρανός ενώνεται με τα πάντα..
Κάπου μέσα του να προσπαθεί ο ήλιος να διαπεράσει τα χαμηλά σύννεφα και να σου δείξει την αλήθεια.
Και να σε τυφλώνει, μα το βλέμμα σου να στρέφεται -παρ'όλα αυτά- εκεί, ξανά και ξανά.
Και πίσω σου, η γέφυρα των στεναγμών και μέσα της στιγμές σαν τη δική σου. Μόνο πιο αληθινές απ'τη δική σου. Καρφωμένες να κρέμονται από ένα μικρό παραθυράκι. Καταδικασμένες στην ευτυχία ή τη δυστυχία να προσπαθούν να δούν την αλήθεια ως την ώρα που το χέρι του δεσμοφύλακα θα τις σπρώξει στο σκοτάδι. Ξανά και ξανά...

[...] ..Μόνο πιο αληθινές απ'τη δική σου.
Και βρίσκομαι να βλέπω τον ουρανό και τα πάντα σαν για τελευταία φορα, μέσα από τα μάτια αυτού που το έκανε στ'αλήθεια, του κρατούμενου που καθώς οδηγείται στις υπόγειες φυλακές βασανιστηρίων, κοιτάζει απο το παραθυράκι για στερνή φορά το φως. Και βρίσκομαι να κοιτάω για πρώτη και τελευταία φορά αυτό που τάχα τόσο καιρό παραμελούσα να κοιτάξω. Και βρίσκομαι να με σπρώχνει ένα χέρι, και μετά σκοτάδι. Και ανάμεσα στον ήλιο και το σκοτάδι, στα πάντα και στο τίποτα, μια φιγούρα μπροστά μου να κοιτάει τον ουρανό ακουμπισμένη στη γέφυρα, ελεύθερη. Χωρίς να βλέπει πισω της την τελευταία μου στιγμή.
Και βρίσκεσαι να παρακολουθείς αυτή την σκέψη μου, σαν θεά παντοδύναμη, πίσω από μένα, τη γέφυρα και την κρεμασμένη στιγμή.
(Και πίσω σου τα πάντα, μετά τον ουρανό, τη θάλασσα και το μεγάλο κανάλι..)