πουφ!

Είμαι ένα συννεφάκι.
Ένα μικρό συννεφάκι.
Αδύναμο.
Καμιά φορά μπορεί να με δεις στον ουρανό σου.
Να βολτάρω και να περιπλανιέμαι,
να γελώ.
Να κρύβομαι από τα μεγάλα κακά γκρίζα σύννεφα
που με κυνηγάνε για πλάκα και με φοβερίζουν.
Καμιά φορά μουσκεύω αν δεν προλάβω να ξεφύγω.
Καμιά φορά γαντζώνομαι σε κάποιο άλλο μικρό και
φοβισμένο συννεφάκι και προσπαθώ να το σώσω απο τα μεγάλα
κακά γκρίζα σύννεφα.
Το κρατάω αγκαλιά και του φωνάζω "τρέχα!"
και το τραβολογάω κατα κει που νομίζω πιο στεγνά,
πιο ασφαλή.
Κι αν φοβηθεί πολύ και κλάψει,
τότε παίρνω μια βαθιά ανάσα και με όλες μου τις δυνάμεις
πετάω ψηλά, κουβαλώντας το στην πλάτη μου.
Είναι δύσκολο, μη νομίζεις..
Αλλά είναι πιο καλά έτσι,
στην πλάτη,
γιατί αλλιώς μπορεί να με δει να κλαίω κι εγώ από φόβο
κι από αβεβαιότητα.
Και πάμε ψηλά.
Ψηλά.
Και κει ο ήλιος ζεστός μας στεγνώνει απο δάκρυα και φόβο,
και λάμπουμε, και στρογγυλεύουμε,
και χαμογελώντας χωρίζουμε.
Και πριν χαιρετηθούμε,
σκύβω και ψιθυρίζω σιγανά,
όταν η μπόρα έχει περάσει,
-ισως- πιό πολύ για να τ'ακούσω εγώ.
honey, nothing's going to harm you now..
Ανακουφισμένο από τον κίνδυνο που πέρασε,
και τη στιγμή που ποτέ δε θά'θελα να ζήσω
και δεν ήρθε για άλλη μια φορά,
τη στιγμή που δε θα'χω δυνάμεις για να κουβαλήσω άλλο
και περιτριγυρισμένοι από αστραπές και φασαρία,
χωρίς διέξοδο
θα σκύψω και κλαίγοντας θα φωνάξω
πιό πολύ για να μ'ακούσει μια στιγμή,
κι ας μην το πιστεύω:
no no, don't you cry..
Είμαι ένα μικρό συννεφάκι,
στρόγγυλο,
που τριγυρνάω στον ουρανό σου και σου λέω πως
τα μεγάλα κακά γκρίζα σύννεφα πάνω σου,
αυτό μόνο φοβάμαι..