lost in thoughts

στον republic μαζι με ολους τους καλους μουσικους παραγωγους, υπηρχε και καποιος που λεγεται χρηστος πορτοκαλογλου. στο 3 με 4.

ηταν ο μονος που δεν αποχωρησε μετα απο εκεινη την ιστορια.

ειναι ακομα εκει και κανει το 3 με 4.

οι μουσικες του ηταν αυτο που με εκανε να τον συμπαθησω τοσο. ιδιαιτερες ηλεκτρονικες μουσικες, που ακομη καμια φορα γυρναω στη συχνοτητα και ακουω τις μουσικες του.

αυτος ο ανθρωπος εχει εναν ιδιαιτερο τροπο να μιλαει. αρχιζει μια προταση και φτανει ως τη μεση της, και στο κρισιμο σημειο διακοπτει για αισθητα μεγαλο χρονικο διαστημα, για να συνεχισει μετα με την υπολοιπη προταση που ολοκληρωνει την σκεψη του.

αυτο το κενο που παρεμβαλλεται στη μεση της προτασης και την χωριζει σε προλογο και επιλογο, ειναι το κυριως θεμα.

σε εκεινο το διαστημα, εβρισκα χρονο να συμπληρωσω την προταση με την δικη μου σκεψη, και με ενδιαφερον περιμενα να ολοκληρωσει την δικη του.

δε σου κρυβω οτι λογω της καθημερινης μου τριβης με αγνωστους ανθρωπους λογω δουλειας, εχω χρησιμοποιησει διαφορα "τεχνασματα" για να πετυχω το επιθυμητο αποτελεσμα που -παντα - ειναι η ομαλη συνεργασια.

καποια στιγμη εφαρμοσα και αυτη την τεχνικη και ειδα ανθρωπους να κρεμονται απο τα χειλη μου.

με τον ιδιο τροπο κρεμομουν απ'τα χειλη του καποιο μεσημερι, οταν καποιος ακροατης ζητησε να μαθει τα στοιχεια του τραγουδιου που μολις ακουστηκε.

οχι για να μαθω ποιο ειναι το τραγουδι αλλα για να ζησω μια απο τις μεγαλυτερες ανατροπες της προσωπικοτητας μου.

ειπε, απευθυνομενος στον ακροατη, κατι σαν:

λεω τον τιτλο του κομματιου παντα στην αρχη και στο τελος του, αλλα θα το επαναλαβω για αλλη μια φορα, για αυτους που -μικρο κενο- οταν ακουν ενα ωραιο κομματι, ψαχνουν να βρουν τον τιτλο του ωστε να μπορεσουν να το ξανακουσουν σε αντιθεση μ'αυτους που -μεγαλο κενο- απλα απολαμβανουν τη μουσικη.

με συνετριψε. οταν σκεφτηκα το ποσο δικιο εχει, καταλαβα οτι ειμαι απο αυτους που μεσα στην πάλη τους για περισσοτερο , μεσα στην απληστια τους, χανουν την απολαυση της στιγμης.

εναμισυ - δυο χρονια μετα, ακομη γυρναει στο μυαλο μου αυτη η φραση. καθε φορα που προσπαθω να σημειωσω τους στιχους καποιου τραγουδιου.

καθε φορα που βιαζομαι να προλαβω κατι και χανω κατι αλλο.

καθε φορα που θελω να κανω κατι αλλα δεν εχω τον χρονο.

τις περισσοτερες φορες δεν το πετυχαινω.

σκεφτομαι τα λογια του και συνεχιζω να σημειωνω, συνεχιζω να βιαζομαι, συνεχιζω να θελω κατι ωσπου απλα να ξεχασω τι ηθελα..

και μετα σκεφτομαι παλι πόσο δικιο ειχε. γιατι εχασα άλλη μια στιγμη.

για μενα αυτο ειναι η καλλιτεχνια. η καταγραφη της εμπειριας την καταλληλη ωρα, και αυτο ειναι εμφυτο. και απαιτεί απεριόριστο χρονο.

οσο κι αν προσπαθησα να το καλλιεργησω δεν μπορεσα. τις φορες που εγινε ηταν επειδη ειχα απεριοριστο ελευθερο χρονο και απεριοριστα ερεθισματα. στο δωματιο μου στο χωριο που ηταν απομονωμενο κατα καποιο τροπο απο το υπολοιπο σπιτι, στο στρατο και κυριως στη σκοπιά, στα ατελειωτα βραδια στο φοιτητικο δυαρι οταν οι συγκατοικοι μου κοιμοντουσαν κι εγω χαζευα καθισμενος στην κουζινα τις απεναντι πολυκατοικιες μεχρι να χαραξει..

Πέντε τα χαραματα. Βοτκα δυνατη.

Ανάσα μετρημενη.

Σχηματιζω γραμματα. Ξαφνου θα φανει

αχτίδα νυσταγμένη.

Νύχτα με παράπονο. Άστρο μοναχό.

Ανάσα κουρασμένη.

Σλόου στο ραδιόφωνο. Ρολογιού ηχω

εξασθενημένη.

Βλέφαρα βαριά. Βότκα τελειωμένη.

Ανάσα.

Νύχτα αραιά. Άστρο που πεθαίνει.

Ανάσα..

ετσι ακριβως ηταν ενα αξεχαστο χαραμα σε εκεινη την κουζινα που ακομα βρισκεται στον πεμπτο οροφο καποιας "κωστη παλαμα" και προσπαθει ακομα να βρει μια δίοδο αναμεσα στις υπολοιπες πολυκατοικιες και να δει την πλατεια στην οποια ανηκει.. και ακομα ο χρονος της ειναι απεριοριστος, και ακομα ξενυχταει ωπου να φανει το πρωτο φως, και ακομα θυμαται πως μου χαρισε καποια νυχτα λιγες στιγμες πριν το χαραμα, το μοναδικο μου γραπτό που δε μιλαει για κανεναν..

καπως ετσι "καιω" την επιθυμια μου για καταγραφη σκεψεων σημερα, αφου οι "πεταλουδες" εκαναν φτερα και βρεθηκα να κυνηγαω φαντασματα με μια μικρη αποχη.

και σε ευχαριστω που ειμαι εκει για να με ακουσεις..

γιαυτο λοιπον αφηνομαι να απολαυσω τη στιγμη, να ακουσω το τραγουδι που θα ηθελες να σου αφιερωσει καποιος, να θαυμασω τους ομορφους στιχους του, να βυθιστω στην αγαπη που ξερει να εκφραζει αυτος ο ανθρωπος με τη φωνη του, ο bono, γιαυτο σου αρεσει τοσο αυτη η διασκευη, γιαυτο μου αρεσει τοσο το velvet dress οπως το ειπε στην συναυλια της θεσσαλονικης, να παιδεψω το μυαλο μου για να βρω την απαντηση στις τοσο προσεγμενες ερωτησεις της ημερας, να μαθω πραγματα για σενα με αφορμη τις ερωτησεις σου, να φτιαξω δυσκολους γριφους για να κρυφτω μεσα τους, να μη με βρεις ευκολα, να ευχομαι να τελειωσουν οσο το δυνατον αργοτερα και ταυτοχρονα να ευχομαι να καταφερεις να τους λυσεις, να θυμηθω τις μουσικες μου για να βρω το τραγουδι της καλημερας σου, να θυμηθω τον εαυτο μου μαζι με τις μουσικες μου, να σε ακουω εκπληκτος να με ευχαριστεις επειδη θυμασαι κι εσυ τον δικο σου, να γινομαι εργαλειο στα χερια σου, να αφεθω στην αλληλουχια των συμπτωσεων για οσο αυτες διαρκεσουν.. να νοιωσω..