σαν συννεφακι σου μιλαω, κι ακου που σου λεω, "ωχ.."
αντε απο την αρχη.
να ερχονται εκεινα τα μεγαλα μαυρα συννεφα με τις βροχες,
και τα μικρα να κρυβονται και να μουσκευουν.
να και οι τρικυμιες, να και οι φουσκοθαλλασιες, αμα βρω ηρεμη θαλασσα για να καθρεφτιστω, τρυπα μου τη συννεφένια μου μύτη.
σου ειπα οτι την αγαπάω τη θαλασσα;
την αγαπω μα τη φοβαμαι κιολας.
τα κύματα της τ'αγρια τα αποφευγω, δεν καλμαρεται.
οτι και να μου κανει ομως ερχεται παντα κι ημερευει το καλοκαιρι, και σαν γατουλαα κουρνιαζει και με αφηνει πανω της να ταξιδευω. τη χαιδεύω μια, και δυο, και γινεται καθρεφτης να κοιτάζομαι και καπου καπου μου χαμογελαει και μεσα της να βλεπω την ομορφιά του κόσμου.
έλεγα για το χειμωνα ε;
κι εφτασα να μιλαω παλι για τη θαλασσα..
ε, συννεφακι ειμαι, μη με παρεξηγεις, εχουν και τα συννεφακια τις αδυναμιες τους.
κι εγω ειμαι μικρο, και στρογγυλο, κι εχω πολλες.
κι αυτα που αγαπάω αλλα κι αυτά που με φοβιζουν.
και που να ερθει κι ο γεναρης και να χιονισει..
εκει να δεις!
τιναζομαι σαν σκύλος βρεγμενος, και μαζι με τις χιονονυφάδες, μου φευγουν τουφες συννεφένιες!
και ξεπαγιαζωωωωω!!!
ασε που το χιονι ειναι πιο ασπρο απο μενα και ζηλευω.. λιγο ε;
αλλα ζηλευω.
κι ο ηλιος; που κανει να φανει αιωνες;
χειμωνας σου λεω! απαπα.. δυσκολο πραγμα..
μα πιο πολύ φοβαμαι ξερεις τι;
αμα φυσαει.
εχω διαβασει ενα βιβλιο για ολους τους αγερηδες.
άλλος ο μπάτης, άλλος ο τραμουντάνας.
άλλος ο λεβάντες, κι άλλος ο μαϊστρος.
ομως δεν εμαθα να τους ξεχωριζω ετσι.
ειναι πολλοί και με μπερδεύουν.
εμαθα να ξερω μονο τι μου κάνουν.
και κατα το τί παθαινω, τους φοβαμαι περισσοτερο ή λιγοτερο.
θυμαμαι μια φορα που βρέθηκα μεσοπέλαγα, και μ'έπιασε στο δρομο ενας τρελλός αέρας!
μια με χαιδευε και μια μου'δινε σφαλιαρες!
μια με γαργαλούσε και γελούσα και μια με ανεβοκατέβαζε και τα'χανα!
γιαυτό οι ανθρωποι που μένουν στα νησιά ειναι λιγάκι διαφορετικοι απο τους στεριανους.
καθε τρεις και λίγο τους στριφογυριζει τα μυαλά αυτος ο αερας.
πότε γελανε και ποτε τσατιζονται!
απο τότε δεν αρμενισα ξανα στα ανοιχτά ουτε για πλάκα.
αυτά ειναι για πιο μεγαλα συννεφα, πιο θαρραλεα.
ειναι κι ενας ανεμος που μου αρεσει λιγο, οσο περιεργο κι αν ειναι αυτο.
ειναι ο νοτιας, που μου φερνει μια αλμυρα στα χειλη, και μου θυμιζει το καλοκαιρι και την θαλασσα μου. δεν ειναι πολύ δυνατος και ειναι σταθερος, μπορω και παιρνω φόρα και πετάω μαζι του. με κανει και χαιρομαι και ταξιδευω. μονο που με μελαγχολουν οι αναμνήσεις απ'το καλοκαιρι.
δεν κραταει πολύ ομως, ερχεται και φευγει.
και είναι κρύος και ζεστός μαζι. οχι σαν τον βοριά που με παγώνει.
κι αυτος φυσαει σταθερα, καμια φορα φυσαει και δυνατα και παρασέρνομαι, κι όλο κρατιεμαι απο κανενα αλλο συννεφακι που παρασέρνεται κι αυτο.
μαζι παρασερνομαστε πιο ομορφα, οχι οτι μπορουμε να αντισταθουμε περισσοτερο αλλα καμια φορα εχει και πλάκα γιατι μετα προσπαθουμε να κολλησουμε τις τουφες που μας εφυγαν και τις μπερδευουμε με του αλλουνου.
εκει που γινεται ομως το ελα να δεις ειναι με τον βαρδάρη..
βοριας απο τους λίγους, βοριας μοναδικός.
κρυος και ατελείωτος, ολο σκαμπανεβάσματα και στροβιλίσματα!
άμα πιασει και με βρει στη μεση τ'ουρανού, αυτό ηταν! κλεινω τα μάτια κι όπου με πάει παω!
μα εχει ενα καλο και μόνο. με αφηνει πάντα εκει απ'οπου με πήρε. μονο μικροτερο, πάντα λιγοτερο. και καμια φορα λιγακι πικραμενο που τον παλευω μονο μου. ειναι πολύ δυσκολο να πιαστεις απο ενα αλλο συννεφακι οταν φυσαει βαρδαρης.
μα οσα καταφεραν να κρατηθουν μαζι, πάντα οταν τελειωνει ο αερας τα βρισκει αγκαλιασμενα και με τις μισες τουφες του ενος πανω στο άλλο..
αντε να ξεδιαλέξεις μετα. δε γινεται.. κι ετσι ξεαγκαλιάζονται με τα κομματια του αλλου επανω τους, σαν δικα τους.
ειναι μεγαλο πραγμα να στροβιλιζεσαι στον βαρδαρη μαζι με καποιο αλλο συννεφο, αγκαλια, γιατι μονο ετσι γινεται, σε προστατευει και το προστατευεις ταυτοχρονα. αν καταφερεις να πιαστεις πανω του βεβαια.
και να σου πω ενα μυστικο;
σσσσστ...
μη το πεις πουθενα, αλλα εχει λιγο καιρο τωρα που κανω παρεα με μια συννεφουλα, αξιαγάπητη! μικρη και ολοστρογγυλη, πανεμορφη σου λεω!
καθρεφτιστηκαμε μαζι στη θαλασσα το καλοκαιρι και κοιταχτηκαμε για μια στιγμη!
ωραια ηταν.. μην περιμενεις ομως να σου πω περισσοτερα. σου ειπα, ειναι μυστικο! μην επιμενεις!
καλα, μονο αυτο θα σου πω και τελος: φετος τον περιμενω λιγο διαφορετικα τον χειμωνα, καπως πιο ανυπομονα. γιατι τυχαινει να ειμαι συχνα κοντα στη συννεφουλα μου κι αμα φυσηξει νοτιας, μπορει να θυμηθουμε μαζι το καλοκαιρι.
κι αμα φυσηξει βοριας μπορει και να πιαστουμε απ'το χερι!
και αμα τυχει και πιασει κανενας ξαφνικος βαρδαρης, ευχομαι να'μαι διπλα της, μηπως και μου ανοιξει και την δικη της αγκαλια..
σσστ! ειπα πολλα!
μη σου ξεφυγει λεξη!
ειναι σου λεω μυστικο...
;)
