Οτι μενει, είναι οτι θυμομαστε και αντιστροφα.

Οταν ημουν μικρη, έπεσε μια ολόκληρη ντουλαπα πάνω μου και το μονο που θυμαμαι ειναι τη φωνη της μανας μου τρομοκρατημενη να λεει: "το παιδι πεθαινει καντε κατι".
Απο τοτε και προλου που ημουν γυρω στα 6 ορκίστηκα να μην εχω ποτε την ιδια αντιδραση στα παιδια μου.
Και τωρα πια που εχω παιδια, οταν πεφτουν και τσακίζονται, γελαω δυνατα σα να το εχουν κανει επιτηδες για να γελασω. Και αφου σιγουρευτω οτι ειναι καλα, γελαμε μαζι γιατι και καλα παραδεχονται οτι το εκαναν επιτηδες για να γελασουμε.

Ξερεις?..
Καμια φορα με τρομαζει το γεγονος του πόσο ιδιοι είμαστε...

τα σημαδια.

επεσα μια μερα.

και τσακιστηκα.

εκανα ενα σημαδι στο προσωπο που θα εχω για παντα.

πονεσα,

και τωρα πια θυμαμαι μονο τον πονο.

δεν θυμαμαι να γελασα.

καθολου δε θυμαμαι κατι τετοιο.

καθε μερα το σημαδι μου ειναι εκει, στον καθρεφτη,

να μου θυμιζει  τον πονο.

δε θυμαμαι να γελασα.

καθολου δε θυμαμαι κατι τετοιο.

οτι μενει τελικα ειναι οτι  θυμασαι.

θα ηθελα τωρα,

εικοσι χρονια μετα,

να κοιταζω στον καθρεφτη και να θυμαμαι το γελιο μου.

εικοσι χρονια μετα,

στα πενηνταπεντε μου,

μου ορκιζομαι στην ψυχη μου,

πως ό,τι θα εχω να θυμαμαι

όσο κι αν με πόνεσε,

όπου κι αν με σημαδεψε,

θα μου θυμιζει το γελιο μου και οχι τον πονο.

το ορκιζομαι.

γιατι τελικα ότι μενει

ειναι ότι θυμασαι.

τσιμεντενια ζωη..

σε εχω επιθυμήσει αρκετά.

δυσκολεύτηκα να βρω τραγούδι για να σου πω καληνύχτα επειδή δεν ξερω την διάθεσή σου,

εχω χάσει το στίγμα σου.

αλλάξαμε.

νιώθω οτι μου έφυγες απο τα χέρια,

οτι σε κράτησα για μια στιγμή και μετά μου έφυγες.

και ακόμη κι αν αυτό ειναι απλά μια λανθασμένη αίσθηση,

μπορώ να σου πώ με σιγουριά οτι ακόμη νιώθω μέσα μου τη στιγμή που σε κράτησα.

αν έχω μια μικρή επιρροή επάνω σου σε αυτήν την δύσκολη συγκηρία,

θα ήθελα να την εξαντλήσω όλη για να να μου δωσεις ενα απο αυτά σου τα πολύτιμα, τα ανεκτίμητα χαμόγελα,

σαν ενα λευκό ανθισμένο λουλούδι στην τσιμεντένια ζωή.

καλή σου νύχτα ομορφότερή μου σκέψη..

Λουλουδάκι..

Κι αμα δω λουλουδια, σε θυμαμαι.
Μ'εχει πιασει κατι και φοβαμαι,
Μη νομισεις πως υπαρχει εστω κι ενα
Που ειναι λιγο πιο ομορφο απο σενα..

Στιγμες μοιρασμενες στα δυο

"Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το συμπαν συνομωτει για να το πετυχεις."
Αυτη η φραση ειναι μέρες τωρα στο μυαλό μου.
Χθες, οταν πια έπαψα να ελπίζω πως "θα.." και "δεν θα.." μαζι,
οταν πια σταματησα να σκεφτομαι αν το συμπαν εκανε τη δουλεια του
κι αν αυτο γνωριζε τι ήθελα περισσοτερο, "να.." ή "να μην..",
χωρις να ξερω ακομη οτι γνωριζε κι οτι το ειχε κάνει ήδη,
τα ξεχασα όλα και σταθηκα να θαυμασω ότι περισσεψε απο το ηλιοβασίλεμα.
Η ζωή ειναι πολύ απλή και ξερει τι θελει.
Η ζωη ειναι ωραία.
Τοτε μια μικρή λεπτεπίλεπτη καφέ πεταλούδα ήρθε και καθισε πανω στο αριστερο μου χέρι.
Στην αρχη σηκωσα αργά το χερι μου, για να μη φυγει και να ρουφήξω στο μυαλό μου την αναπάντεχη όμορφη στιγμή που μου πρόσφερε.
Δεν έφυγε, απλώθηκε σαν για να μου δείξει τα προσεκτικά ζωγραφισμένα της φτερα και καθισε.
ακουμπησα το χερι μου ξανα στο ποδι μου οπως και πριν.
ισως χαζεψαμε μαζι το πιο σκοτεινό πορτοκαλί χρωμα, την τελευταια αχτιδα του ήλιου..
ισως παλι και να κοιμήθηκε..
μετα απο πολλή ωρα κουνηθηκε για να μου δωσει να καταλαβω οτι θα φυγει.
και νοητα, με ενα χαμογελο την χαιρετησα.
ετσι απλη ειναι η ζωη και ξερει τι θελει.
αν θελει να ξεκουραστει στο χερι ενος ξενου, αυτό θα κανει.
και ειναι σπάνια η χαρα που νιωθει ο ξενος που προσφερει την ζεστασια του για να ξεκουραστει εστω και μια μικρη, ομορφη και τοσο ευθραυστη πεταλουδα.

Στιγμες

Ο Paulo Coello λεει οτι οταν θέλεις κατι πολύ ολο το συμπαν συνωμοτεί για να το πετυχεις.
Εχουν υπάρξει πολλά "θελω πολύ" στην ζωή μου. Με νοημα. Με βαρυτητα. Με πόθο.
Αλλα δεν εχει υπάρξει ποτε "θέλω πολύ, αλλα..." Μεχρι χθες.
Χθες ειχα αυτο το περίεργο συναίσθημα του "ναι μεν, αλλα". Του "θελω αλλα και δεν θελω". Του "ναι, αλλα καλυτερα οχι".
Παντα τα θέλω μου ηταν ξεκαθαρα στο μυαλο μου και τωρα είναι η πρωτη φορα που μπερδευονται...
Είναι σα να βλέπεις κατι, κατι που ειναι εκει και σε φωναζει χωρις να σου μιλαει και να σου λεει: "ειμαι εδω, κοιτα με!!! ρουφα την εικονα μου στο μυαλο σου για να μπορεις να την διαγραψεις οταν θα πρεπει"
Και τοτε για μια στιγμη, για ενα δευτερολεπτο, τόσο οσο χρειαζεται για να θολώσει το μυαλό σου και να ξεχασεις που βρισκεσαι, να κοιταξεις αυτο που ειναι πίσω σου οπως το προσπερνας και να ηλεκτριστείς απο την ενταση της σκεψης σου...
"Γεια σου ειμαι εδω! Μη με ξεχνάς! Πες μου πως ένα κομμάτι απ' το χθες σου
θα 'μαι και μέσα σου θα με κρατάς"
Ναι. Ειναι οι στιγμες που αξίζουν στην ζωή. Αυτες που ειναι αδιευκρίνιστης διάθεσης. Αυτες που μας κανουν να πεταμε δίνοντας μας και αλεξίπτωτο μαζι.

για σενα, μόνο.

για σενα, μόνο.

αληθεια, αυτή που ξερω έτσι ειναι.
θέλει. κι άλλο.
γιατι ξερει οτι εχω κι αλλο.
κι ας φοβάται μην τελειώσω.

μερικες φορες πιστεύω οτι η μεγαλύτερη επιρροή μου πάνω σου, ειναι αυτή ακριβώς.
οτι σου έμαθα να θέλεις.
αλλά δεν μπορεσα να σε σταματήσω απο το να φοβάσαι το τέλος.

έχοντας μια εικόνα σου, φτιαγμένη από μένα για μένα, και αφου μου ζήτησες να τη μοιραστω μαζι σου, θα το κανω.
θα σου πω πως εισαι στο μυαλό μου.

Χαμογελαστή.
Ναι, σχεδον πάντα οταν εισαι εξω, σχεδον πάντα οταν μιλας μαζι μου.
μη με ρωτησεις αν ήσουν ετσι πάντα, ή αν θα αντέξεις να εισαι για πολύ ακομα.
Αυτη η γυναικα που σου περιγραφω, εισαι εσυ οπως ζεις αυτή τη στιγμή μεσα μου.

Χαμογελαστή.
με δυο δυνατά ματια, ασπίδες και οπλα μαζι.
για να κρυβεις και να αρνεισαι την θλιμμενη σου καρδια...

εισαι παραξενα όμορφη στο μυαλο μου, με κατι εξωτικο στην λεπτοκαμωμενη και λεπτεπιλεπτη παρουσια σου.
τί ακριβως, δεν ξερω.
λεπτοκαμωμένη και καθημερινή.
καθημερινή και ξεχωριστή.
ξεχωριστή και ιδιαίτερη.

μερικές φορες ευχομαι να μη σκέφτομαι. δεν μπορει να βρεθει η ευτυχια μεσα απο την ελευθερη σκέψη.
μόνο το χάος και το δέος για την συνειδητοποίηση του μεγέθους της άγνοιας.
και αν η ευτυχία ειναι το ζητούμενο, η σκέψη ειναι εχθρός.

ιδιαίτερη.
το οτι θα μπορουσες να εκφρασεις το πιο πάνω συναισθημα πολύ καλύτερα απο μενα, ειναι μονο ενα μικρο δειγμα του πόσο ιδιαιτερη εισαι στα ματια μου, αν αφησεις τον μανδύα να γλιστρισει απ'τους ωμους σου και να πέσει αφήνοντας σε γυμνή απο τύπους και κανόνες.όχι γιατι μπορεις να εκφραστεις. αλλά γιατί μπορεις να νιώσεις.

Ηταν μαγικά. Ακουγόταν μονο το κύμα. Εκλεισα τα μάτια μου και ξάπλωσα στην άμμο και άδειασα το μυαλό μου. Δεν σκεφτόμουν τίποτα και δεν χρειαζόταν να μιλήσω σε κανενα.

ξεχωριστή.
και έστω και ελάχιστα, με κανεις να νιώθω τόσο ξεχωριστος κι εγω μαζί σου, όση και η θέση μου στο άλλο μισό, το απραγματοποίητο ακόμη μέρος του ονειρου σου..

και καθημερινη..
τρως τα νυχια σου, θυμώνεις, κουράζεσαι, ακους χατζηγιαννη..

κρυβεσαι...

αλλά δεν μπορείς να πεις ψέμματα.

Εσύ, όπως σε βλέπω εγώ.

Εύθραυστη.

Εύθραυστη.

Ενα ευαίσθητο κορίτσι, εύθραυστο, μεσα σε μια σκληρή γυναικα..

Παραδοξα ευχομαι να μην ησουν τοσο ευθραυστη. σε φοβάμαι μη σπασεις.

Παραδοξα γιατι μια σκληρη γυναικα δε θα με γνώριζε ποτέ. Δε θα με διαισθανόταν.

Αλλά φοβαμαι μη μου σπάσεις.


ειμαι ιδιαίτερα σκληρος μαζι σου ομως.
δε σε σκεφτομαι παντα ετσι.
μονο κατι ωρες σαν κι αυτη.
που σε νιωθω λιγο περισσοτερο..

Μια εικόνα ειναι χίλιες λέξεις...

Ετσι φανταζομαι την εικονα σου. Χωρίς να μου μιλαει αλλα να μου λεει πολλα...

Τι να'ναι λες;

Τι να'ναι λες;..
Να'ναι κοπάδι απο πουλιά αποδημητικά,
που ήρθε η ώρα και μαζεύτηκαν
να πάνε εκεί που τους ορίζει η μοίρα τους η απόλυτη;
Ή να'ναι του έρωτα τα τόξα  που με τα βέλη τους ετοιμοπόλεμα
τυφλά τις μοίρες μας τις αδυσώπυτες σκοτώνουν
και έτσι μένουμε, σα στήλες άλατος
όπως του ξυλοκόπου το τσεκούρι που ξαφνικά δεν έχει που να πέσει
και αιωρείται δίχως νόημα κι αστεία,
-σαν ένας κλόουν που τον έπιασε η μπόρα στο δρόμο για το πάρτυ-
τα δέντρα του κοιτώντας που όλα τά΄κοψε,
όλα τους κάτω κείτονται ισόπεδα
και λυτρωμένα ανάμεσα σε στόλους με λουλούδια
κίτρινα, κόκκινα και μενεξιά;
....
Φώτα είναι.
Φώτα που χορεύουν.
και αν μαντέψεις το τραγούδι τους
τα όμορφα φτερά σου ανοιξε και
ετοιμάσου να πετάξεις.
ευτυχισμένη θα'σαι.

Έρως..

Τον ζωγράφισαν.

τον λάξευσαν.

τον τραγούδησαν.

τον εκλεισαν μεσα σε ποιήματα.

και κυριως, τον φιλοσόφησαν.

αν λοιπον υπαρχει καποιος που μπορει να σου πει την πιο όμορφη καλημερα, αυτος δεν ειμαι εγω...




Κλείσε τα μάτια μου,μπορώ να σε κοιτάζω
τ'άυτια μου σφράγισ'τα να σ'άκουω μπορώ
χωρίς τα πόδια μου μπορώ ναρθώ σε εσένα
και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ

Σταμάτησε μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμια στάχτη,εγω μέσα στο αίμα μου θα σ'έχω πάλι

Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σε σφιχταγκαλιάσω

σαν να'χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά.




"Λοιπόν αγαπητέ μου Αγάθων. Σχημάτισα τη γνώμη, πως ήταν πετυχημένη η κατεύθυνση που έδωσες στην ομιλία σου, ότι τόνιζες πως έπρεπε πρώτα τον ίδιο τον Έρωτα να παρουσιάσεις, τι πράγμα είναι, έπειτα δε την δράση του. Αυτή την εισαγωγή την επιδοκιμάζω πλήρως. Σε παρακαλώ λοιπόν, εφ' όσον και τις άλλες ιδιότητες του Έρωτα περιέγραψες με τόση επιτυχία και τόση μεγαλοπρέπεια, απάντησέ μου και στο εξής: Είναι άραγε τέτοια η φύση του, ώστε να είναι ο Έρως έρως κάποιου πράγματος ορισμένου ή όχι; Το ερώτημά μου πάντως δεν αναφέρεται στο αν είναι γέννημα ορισμένης μητέρας ή πατέρα (θα ήταν τότε κωμικό το ερώτημα, αν ο Έρως είναι έρως προς μητέρα ή πατέρα). Αλλά να: Υπέθεσε, πως σ' ερωτούσα για αυτήν ακριβώς την έννοια πατέρας. Άραγε ο πατέρας είναι πατέρας κάποιου ορισμένου, ή όχι; Θα μου απαντούσες, δεν αμφιβάλλω, αν ήθελες να μου δώσεις απάντηση ακριβή, ότι ο πατέρας είναι πατέρας ενός υιού ή μιας θυγατρός. Ή όχι;"

"Φυσικά" είπε ο Αγάθων.

"Και η μητέρα πάλι το ίδιο;"

Και σε αυτό η απάντηση ήταν καταφατική.

"Δέξου ακόμη" είπε ο Σωκράτης "να μου δώσεις και μερικάς άλλες απαντήσεις, για να εννοήσεις ακριβέστερα αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω.

Αν σ' ερωτούσα π.χ.: Και ο αδελφός; Δεν είναι και αυτός αυτό που είναι, εφ'όσον είναι αδελφός ενός ορισμένου προσώπου; ή όχι;"

"Είναι" είπε.

"Ενός αδελφού ή μιας αδελφής. Ναι;"

Το παραδέχθηκε.

"Προσπάθησε τώρα" λέει "να καθορίσεις και περί του Έρωτος. Ο Έρως είναι έρως κάποιου ορισμένου ή δεν είναι;"

"Και βέβαια είναι".

"Τώρα, αυτό μεν, το τίνος είναι" εξακολούθησε ο Σωκράτης "φύλαξέ το μέσα σου και να το θυμάσαι. Εν τω μεταξύ απάντησέ μου σ' αυτό και μόνον: άραγε ο Έρως εκείνο, του οποίου είναι έρως, το επιθυμεί, ή όχι;"

"Χωρίς άλλο" είπε.

"Άραγε το έχει αυτό, που επιθυμεί και αγαπά και όμως το επιθυμεί και το αγαπά ή δεν το έχει;"

"Δεν το έχει" λέει. "Αυτό τουλάχιστον είναι πιθανό".

"Κοίταξε τώρα" είπε ο Σωκράτης "μήπως αυτό είναι λογικά αναγκαίο, και όχι απλά πιθανό, αυτός δηλαδή που έχει την επιθυμία, να επιθυμεί ό,τι στερείται, ει δ' άλλως να μην επιθυμεί, αν τύχει και δεν το στερείται. Εγώ πάντως, Αγάθων, παραδέχομαι ότι αυτό είναι απολύτως αναγκαίο. Εσύ;"

"Και εγώ" είπε "το πιστεύω".

"Λαμπρά! Θα επιθυμούσε λοιπόν ποτέ ένας, που είναι ήδη μεγαλόσωμος, να είναι μεγαλόσωμος, ή ρωμαλέος, αφού είναι ρωμαλέος;"

"Αδύνατον, στη βάση των όσων δεχθήκαμε".

"Φυσικά, αφού δεν θα του έλειπαν αυτά τα προσόντα, εφ' όσον τα έχει".

"Έχεις δίκιο".

"Διότι και στην περίσταση, που ένας ρωμαλέος θα ήθελε να είναι ρωμαλέος" λεει ο Σωκράτης "και ένας γρήγορος να είναι γρήγορος, και ένας υγιής να είναι υγιής - διότι θα ήταν δυνατόν ίσως να φαντασθεί κανείς αυτά και όλα τα παρόμοια ενδεχόμενα, άνθρωποι δηλαδή που είναι τέτοιοι και κατέχουν τα προσόντα αυτά, να επιθυμούν ταυτόχρονα αυτά που κατέχουν. Για να μην υποπέσουμε λοιπόν σε λάθος, γι' αυτό επιμένω. Άλλωστε αυτοί, Αγάθων, αν το συλλογισθείς καλά, οφείλουν κατ' ανάγκη, θέλουν δεν θέλουν να είναι κάτοχοι τη στιγμή αυτή των διαφόρων ιδιοτήτων, τις οποίες έχουν. Επομένως κανείς δεν θα μπορούσε πάντως να ποθήσει αυτό και μόνο; Αν όμως έλθει κανείς και μας πει: "Εγώ είμαι υγιής, αλλά και θέλω επίσης να είμαι υγιής. Είμαι πλούσιος, αλλά και θέλω να είμαι πλούσιος, επιθυμώ επομένως ό,τι ακριβώς έχω", θα του απαντήσουμε: "Ναι, κύριε, έχεις τώρα και πλούτο και υγεία και σωματική δύναμη. Αλλά τα θέλεις να τα έχεις και στο μέλλον. Καθ' όσον στο παρόν τουλάχιστον, είτε το θέλεις είτε όχι, τα έχεις. Πρόσεξε λοιπόν, μήπως με την βεβαίωσή σου αυτή ότι : Επιθυμώ αυτά που έχω, δεν θέλεις να πεις τίποτε άλλο παρά τούτο: ότι θέλω όσα τώρα είναι στη διάθεσή μου και στο μέλλον να είναι". Θα το αναγνώριζε, έτσι δεν είναι;"

Συμφώνησε, είπε, και ο Αγάθων.

Πρόσθεσε τότε ο Σωκράτης:

"Επομένως, αυτό σημαίνει ότι αγαπάς εκείνο το οποίο δεν είναι ακόμη στην διάθεσή σου ούτε στην κατοχή σου, ότι αγαπάς δηλαδή το να σου είναι στο μέλλον εξασφαλισμένα και διαθέσιμα αυτά τα αγαθά".

"Απολύτως" είπε.

"Επιθυμεί άρα, και αυτός και οποιοσδήποτε άλλος κατέχεται από κάποια επιθυμία, ό,τι δεν είναι στη διάθεσή του και ό,τι δεν είναι παρόν και ό,τι δεν κατέχει και ό,τι δεν είναι ο ίδιος και ό,τι του λείπει. Παρόμοια περίπου είναι τ' αντικείμενα, προς τα οποία στρέφονται η επιθυμία και ο έρως".

"Πολύ σωστά" είπε.

"Και τώρα, σε παρακαλώ" εξακολούθησε ο Σωκράτης "ας ανακεφαλαιώσουμε τα σημεία, στα οποία μείναμε σύμφωνοι. Ο Έρως αναφέρεται πρώτον μεν σε ορισμένα αντικείμενα, έπειτα σε εκείνα τ' αντικείμενα, όσα τυχόν στερείται επί του παρόντος. Δεν είναι έτσι;"

"Μάλιστα" λέγει.

"Ανακάλεσε τώρα στη μνήμη σου ύστερ' απ' αυτά, προς τι πράγμα ανέφερες στην ομιλία σου ότι στρέφεται ο Έρως. Ή, αν προτιμάς, σου το υπενθυμίζω εγώ. Μου φαίνεται λοιπόν, πως αυτό περίπου υποστήριξες: ότι τα πράγματα των θεών τακτοποιήθηκαν χάρις στον έρωτα προς το ωραίο. Διότι του άσχημου έρως δεν νοείται. Αυτό πάνω κάτω δεν είναι που έλεγες"

"Ναι, το είπα" απάντησε ο Αγάθων.

"Και πολύ σωστός είναι ο ισχυρισμός σου, φίλε μου" είπε ο Σωκράτης. "Αν λοιπόν αυτό αληθεύει, τότε ο Έρως πρέπει να είναι της ωραιότητας έρως και όχι της ασχήμιας. Έτσι;"

Το παρεδέχθη.

"Αναγνωρίσθηκε όμως, ότι εκείνο που στερείται και εκείνο που δεν έχει, αυτό αγαπά;"

"Ναι" είπε.

"Στερείται επομένως και δεν έχει ωραιότητα ο Έρως".

"Κατ' ανάγκη" είπε.

"Αλλά τότε, ένα πράγμα που στερείται ωραιότητα και δεν έχει διόλου κάλλος, το ονομάζεις μήπως συ ωραίο;"

"Σίγουρα όχι".

"Επιμένεις λοιπόν να υποστηρίζεις, ότι ο Έρως είναι ωραίος, εφ' όσον η πραγματικότητα είν' αυτή;"

Και ο Αγάθων είπε τότε:

"Φοβούμαι, Σωκράτη, πως δεν είχα καταλάβει τίποτε απ' όσα είπα τότε".

"Και όμως ωραίος πολύ ήταν ο λόγος σου, Αγάθων" είπεν. "Αλλ' απάντησέ μου ακόμη κάτι τι: κάθε τι αγαθό δεν παραδέχεσαι πως είναι και ωραίο;"

"Ασφαλώς".

"Εφ' όσον λοιπόν ο Έρως στερείται τα ωραία και εφ' όσον τ' αγαθά είναι ωραία, θα πρέπει και τ' αγαθά να τα στερείται".

"Εγώ" λέγει "Σωκράτη, δεν θα μπορούσα να τα βάλω μαζί σου στην συζήτησιν. Ας είναι λοιπόν το πράγμα όπως το λέγεις".


"Όχι δα" είπε. "Με την αλήθεια, αγαπημένε μου Αγάθων, δεν μπορείς να τα βάλεις. Με τον Σωκράτη, αυτό δεν είναι διόλου δύσκολο".



Έτσι μίλησε ο Σωκράτης, και κατόπιν ευχήθηκε να έχεις ένα όμορφο πρωινό Σαββάτου...

;)

καλημερα...

...ομορφο λουλουδι,
Εστω κι αν αυτη ξημερωνει σαν ζωη σε κονσερβα
και οχι στα λιβαδια που ανηκεις.
Εστω, εστω, το φως παντου σε φτανει,
χιλιαδες χρονια ταξιδευοντας,
χιλιαδες χρονια περιμενοντας,
μια στιγμη για να ανακλαθεί επανω σου.
Μια στιγμη να σε αγγιξει.
Στο έρημο ταξιδι του μονάχα ελπιζοντας
να μην του κρύβεσαι..