Οτι μενει, είναι οτι θυμομαστε και αντιστροφα.

Οταν ημουν μικρη, έπεσε μια ολόκληρη ντουλαπα πάνω μου και το μονο που θυμαμαι ειναι τη φωνη της μανας μου τρομοκρατημενη να λεει: "το παιδι πεθαινει καντε κατι".
Απο τοτε και προλου που ημουν γυρω στα 6 ορκίστηκα να μην εχω ποτε την ιδια αντιδραση στα παιδια μου.
Και τωρα πια που εχω παιδια, οταν πεφτουν και τσακίζονται, γελαω δυνατα σα να το εχουν κανει επιτηδες για να γελασω. Και αφου σιγουρευτω οτι ειναι καλα, γελαμε μαζι γιατι και καλα παραδεχονται οτι το εκαναν επιτηδες για να γελασουμε.

Ξερεις?..
Καμια φορα με τρομαζει το γεγονος του πόσο ιδιοι είμαστε...