Τι να'ναι λες;..
Να'ναι κοπάδι απο πουλιά αποδημητικά,
που ήρθε η ώρα και μαζεύτηκαν
να πάνε εκεί που τους ορίζει η μοίρα τους η απόλυτη;
Ή να'ναι του έρωτα τα τόξα που με τα βέλη τους ετοιμοπόλεμα
τυφλά τις μοίρες μας τις αδυσώπυτες σκοτώνουν
και έτσι μένουμε, σα στήλες άλατος
όπως του ξυλοκόπου το τσεκούρι που ξαφνικά δεν έχει που να πέσει
και αιωρείται δίχως νόημα κι αστεία,
-σαν ένας κλόουν που τον έπιασε η μπόρα στο δρόμο για το πάρτυ-
τα δέντρα του κοιτώντας που όλα τά΄κοψε,
όλα τους κάτω κείτονται ισόπεδα
και λυτρωμένα ανάμεσα σε στόλους με λουλούδια
κίτρινα, κόκκινα και μενεξιά;
....
Φώτα είναι.
Φώτα που χορεύουν.
και αν μαντέψεις το τραγούδι τους
τα όμορφα φτερά σου ανοιξε και
ετοιμάσου να πετάξεις.
ευτυχισμένη θα'σαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου