Στιγμες μοιρασμενες στα δυο

"Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το συμπαν συνομωτει για να το πετυχεις."
Αυτη η φραση ειναι μέρες τωρα στο μυαλό μου.
Χθες, οταν πια έπαψα να ελπίζω πως "θα.." και "δεν θα.." μαζι,
οταν πια σταματησα να σκεφτομαι αν το συμπαν εκανε τη δουλεια του
κι αν αυτο γνωριζε τι ήθελα περισσοτερο, "να.." ή "να μην..",
χωρις να ξερω ακομη οτι γνωριζε κι οτι το ειχε κάνει ήδη,
τα ξεχασα όλα και σταθηκα να θαυμασω ότι περισσεψε απο το ηλιοβασίλεμα.
Η ζωή ειναι πολύ απλή και ξερει τι θελει.
Η ζωη ειναι ωραία.
Τοτε μια μικρή λεπτεπίλεπτη καφέ πεταλούδα ήρθε και καθισε πανω στο αριστερο μου χέρι.
Στην αρχη σηκωσα αργά το χερι μου, για να μη φυγει και να ρουφήξω στο μυαλό μου την αναπάντεχη όμορφη στιγμή που μου πρόσφερε.
Δεν έφυγε, απλώθηκε σαν για να μου δείξει τα προσεκτικά ζωγραφισμένα της φτερα και καθισε.
ακουμπησα το χερι μου ξανα στο ποδι μου οπως και πριν.
ισως χαζεψαμε μαζι το πιο σκοτεινό πορτοκαλί χρωμα, την τελευταια αχτιδα του ήλιου..
ισως παλι και να κοιμήθηκε..
μετα απο πολλή ωρα κουνηθηκε για να μου δωσει να καταλαβω οτι θα φυγει.
και νοητα, με ενα χαμογελο την χαιρετησα.
ετσι απλη ειναι η ζωη και ξερει τι θελει.
αν θελει να ξεκουραστει στο χερι ενος ξενου, αυτό θα κανει.
και ειναι σπάνια η χαρα που νιωθει ο ξενος που προσφερει την ζεστασια του για να ξεκουραστει εστω και μια μικρη, ομορφη και τοσο ευθραυστη πεταλουδα.