επεσα μια μερα.
και τσακιστηκα.
εκανα ενα σημαδι στο προσωπο που θα εχω για παντα.
πονεσα,
και τωρα πια θυμαμαι μονο τον πονο.
δεν θυμαμαι να γελασα.
καθολου δε θυμαμαι κατι τετοιο.
καθε μερα το σημαδι μου ειναι εκει, στον καθρεφτη,
να μου θυμιζει τον πονο.
δε θυμαμαι να γελασα.
καθολου δε θυμαμαι κατι τετοιο.
οτι μενει τελικα ειναι οτι θυμασαι.
θα ηθελα τωρα,
εικοσι χρονια μετα,
να κοιταζω στον καθρεφτη και να θυμαμαι το γελιο μου.
εικοσι χρονια μετα,
στα πενηνταπεντε μου,
μου ορκιζομαι στην ψυχη μου,
πως ό,τι θα εχω να θυμαμαι
όσο κι αν με πόνεσε,
όπου κι αν με σημαδεψε,
θα μου θυμιζει το γελιο μου και οχι τον πονο.
το ορκιζομαι.
γιατι τελικα ότι μενει
ειναι ότι θυμασαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου