Ο Paulo Coello λεει οτι οταν θέλεις κατι πολύ ολο το συμπαν συνωμοτεί για να το πετυχεις.
Εχουν υπάρξει πολλά "θελω πολύ" στην ζωή μου. Με νοημα. Με βαρυτητα. Με πόθο.
Αλλα δεν εχει υπάρξει ποτε "θέλω πολύ, αλλα..." Μεχρι χθες.
Χθες ειχα αυτο το περίεργο συναίσθημα του "ναι μεν, αλλα". Του "θελω αλλα και δεν θελω". Του "ναι, αλλα καλυτερα οχι".
Παντα τα θέλω μου ηταν ξεκαθαρα στο μυαλο μου και τωρα είναι η πρωτη φορα που μπερδευονται...
Είναι σα να βλέπεις κατι, κατι που ειναι εκει και σε φωναζει χωρις να σου μιλαει και να σου λεει: "ειμαι εδω, κοιτα με!!! ρουφα την εικονα μου στο μυαλο σου για να μπορεις να την διαγραψεις οταν θα πρεπει"
Και τοτε για μια στιγμη, για ενα δευτερολεπτο, τόσο οσο χρειαζεται για να θολώσει το μυαλό σου και να ξεχασεις που βρισκεσαι, να κοιταξεις αυτο που ειναι πίσω σου οπως το προσπερνας και να ηλεκτριστείς απο την ενταση της σκεψης σου...
"Γεια σου ειμαι εδω! Μη με ξεχνάς! Πες μου πως ένα κομμάτι απ' το χθες σου
θα 'μαι και μέσα σου θα με κρατάς"
Ναι. Ειναι οι στιγμες που αξίζουν στην ζωή. Αυτες που ειναι αδιευκρίνιστης διάθεσης. Αυτες που μας κανουν να πεταμε δίνοντας μας και αλεξίπτωτο μαζι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου