Soneto XVII

I. Cremona, The Red Violin - Joshua Bell, Philharmonia Orchestra


Δε σ'αγαπώ σαν να'σουν ρόδο από αλάτι, τοπάζι
ή η σαϊτα από γαρύφαλα που τη φωτιά σκορπίζει:
Σ'αγαπώ όπως συγκεκριμένα σκοτεινά πράγματα αγαπιούνται,
μυστικά, μεταξυ της σκιάς και της ψυχής.

Σ'αγαπώ σαν το φυτό που δεν ανθίζει
μα κρύβει μέσα του το φως των λουλουδιών του'
και, χάρη στον έρωτά σου, το σκότος του κορμιού μου
στεγάζει το ασφυκτικό άρωμα που ανεδύθη απ'τη γη.

Σε αγαπώ δίχως να ξέρω πως, πότε ή απο που'
σε αγαπώ ξεκάθαρα δίχως προβήματα μήτε και περηφάνια:
σ'αγαπώ έτσι, μη γνωρίζοντας πως να σε αγαπήσω αλλιώς

παρα μόνο μ'αυτόν τον τρόπο όπου ούτε "εσύ" ούτε "εγώ" υφίστανται...
Τόσο κοντά που το χέρι σου στο στήθος μου είναι το χέρι μου,
τόσο κοντά που τα μάτια σου βαραίνουν σα νυστάζω.


[βασισμένο σε μια ακριβής μετάφραση στα Αγγλικά του ποιήματος του Pablo Neruda Soneto XVII]