Η τρομερή σύμπτωση.

Μια φορά κι έναν καιρό,
ο μεγάλος και περήφανος βασιλιάς της Βασιλείας της Ροζ Ανισόπεδης Συζευκτικής Ένωσης
βρεθηκε να ειναι σε τρομερή θέση.
κανένας απο τους τρεις χιλιάδες πολίτες της ΒΡΑΣΕ δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του.
Η ήπειρός του, όλη η έκτασή της και ο πληθυσμός ολόκληρος απειλούνταν απο ολοκληρωτική καταστροφή.
Οι προφητείες των αρχαίων σοφών προέβλεπαν την καταστροφή εδώ και εκατονταετίες.
"Και εγένετω ύδωρ υφάλμυρον εκ του μηδενός εις κέντρον του κόσμου, και εν μέσω τρομερής ηχούς ως κατάρα τιμωρή υπέπεσεν στις κεφαλές των ασεβών.
και ουδείς σκαπούλαρέ την. Παρα μόνο επλύθη η πλάση εκ του κατακλυσμού και ολάκερη η Βασιλεία ανελήφθη εκ κύματος ζεστού, αργώς παρασύροντας στην κάθαρσιν τα πάντα και εις πάντων των αιώνων. Ωιμέ!"
...
Όλοι ήξεραν την προφητεία.
Μικροί, μεγάλοι, σοφοί και ανόητοι.
Κανείς όμως δε φανταζόταν τι σήμαινε..
Με τίποτα δεν συγκρινόταν η τραγωδία που εξελισσόταν επάνω απο τα κεφάλια τους με την έννοια της καταστροφής όπως την φαντάζονταν μέσα απο τα λόγια της προφητείας!
Τριαντατέσσερις μέρες απέμεναν πάνω κάτω μέχρι η τεράστια υδάτινη μπάλα πνίξει κάθε ζωντανό οργανισμό του Βασιλείου. Η ταχυτητα με την οποία έπεφτε ήταν απίστευτη.
Εδώ και έξι μέρες είχαν εντοπίσει οι σωματονόμοι την αλατονερόμπαλα, οπως την ονόμασαν, και υπολογίζοντας το μέγεθός της κατέληγαν στο εκπληκτικά εξωπραγματικό μέγεθος των εκατόν εβδομήντα μπράαλ, ίσα με το μισό της Βασιλείας τους δηλαδή.
Το δε βάρος μιας τέτοιας υδάτινης μπάλας και η κινητική της δύναμη ήταν νούμερα τόσο μεγάλα, που δεν τους έφτανε όσος χρόνος τους απέμενε για να τα υπολογίσουν!
Ποιά θλιβερή μοίρα και ποιά τραγική σύμπτωση τους έφερε αντιμέτωπους με αυτή την αργή τραγωδία...
Στο βασίλειο επικρατούσε πανικός.
Και ήταν απόλυτα λογικό.
Όλοι οι σύμβουλοι του Βασιλιά είχαν παραδώσει τα καπέλα τους και έτρεχαν με τα οχτώ τους πόδια να σωθούν.
Ο Βασιλιάς ο ίδιος είχε σκεφτεί να μεταμφιεστεί και να παραδοθεί στη μοίρα του ανάμεσα στο πλήθος των αυλικών του, αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί, όντας περήφανος Βασιλιάς αυτής της υπέροχης πολιτείας!
Το μόνο που έμενε να κάνει, βλέποντας πως δεν υπήρχε τρόπος να αποτρέψει την καταστροφή, ήταν να δώσει μια ελπίδα στους υπηκόους του, έστω και αμφίβολη, έστω και τελευταία. Η αλατονερόμπαλα θα τους έβρισκε με το κεφάλι ψηλά, κι όχι κρυμμένο στις μεγάλες τρύπες στο έδαφος...
Διέταξε να συγκεντρωθούν όλες οι βελόνες που υπήρχαν σε κάθε σπιτι. Σε κάθε έναν απο τους τριάντα χιλιάδες πολίτες, μοιράστηκαν έξι κιλά πετονιάς, μια βελόνα και μια ψεύτικη αλυσιδούλα λαιμού με το σύμβολο της πίστης τους..
Το σχέδιο ήταν να ράψουν μια τεράστια πλαστική ασπίδα, ωστε να μπορέσουν να αποκρούσουν την μπάλα υφάλμυρου νερού που πλησίαζε ολοένα και πιό κοντά τους..
Για δέκα μέρες, όλος ο κόσμος έπλεκε και έραβε μεταξύ τους κομμάτια πετονιάς, χωρίς να σκέφτεται ούτε κατα το ελάχιστο την ίδια την πράξη και το ανώφελό της.
όταν τελείωσαν τα υλικά, ο Βασιλιάς διέταξε να χτίσουν τεράστια δοκάρια, ωστε να στηρίξουν καλά την ασπίδα και να τους προφυλάξει όσο γίνεται καλύτερα.
άλλες δέκα μέρες οι πολίτες έχτιζαν και πάλευαν με τη μοίρα τους ελπίζοντας..
όταν πιά τελείωσαν κι αυτό, ο βασιλιάς τους έβαλε να προσευχηθούν μέχρι να έρθει η μεγάλη ώρα που θα γλίτωναν απο την καταστροφή χάρη στην προνοητικότητά τους και την προσευχή στην Μεγάλη Καστανοπράσινη Δύναμη.
Έτσι κι έγινε, δε λεω ψέμματα, αρκεί να σκεφτείτε οτι όλοι έτρεμαν μπροστά στην αδιανόητη δύναμη, την Μια και Μοναδική Αλήθεια..
ώσπου ήρθε εκείνη η μέρα.
Στον ουρανό ακουγόταν η παράξενη δεώδης βοή απο τον ωκεανό που έπεφτε.
στη γη δεν ακουγόταν τίποτα.
Δεν βουίζει η ελπίδα.
Μονάχα εύχεται. σιωπά.
κανείς δεν έκανε την παραμικρή κίνηση.
ούτε και τό'θελε κανείς.
Μία μόνο εξαιρετικά ελάχιστη κίνηση συνέβη, που κανείς δεν την κατάλαβε.
Μήτε και ο ίδιος ο Βασιλιάς, και είναι περίεργο αυτό που σας λέω, αν σκεφτείτε οτι η κίνηση που συνέβη ήταν ένα δάκρυ που κύλησε στο μάγουλο του Βασιλιά, τη στιγμή που ευχόταν να μην ήξερε τίποτα.. Να είχε μέσα του μια θέση για να χώσει κι αυτός λίγη επλίδα..
Ομως, ήξερε.
Τίποτα δεν τους έσωζε.
Δευτερόλεπτα τους έμεναν.
Και λίγο πριν την καταστροφή, έγιναν δύο τρομερά πράγματα, την ίδια θα έλεγα στιγμή!
Το δάκρυ του Βασιλιά κύλισε απο το μάγουλό του και έπεσε ακυβέρνητο προς άγνωστη κατεύθυνση, χωρίς κανείς να καταλάβει την εξαιρετικά λεπτή σημασία της πορείας του.
Ταυτόχρονα σχεδόν, εκατομμύρια αντούγκρας μακριά, το δάκρυ μιας γυναίκας έπεφτε βαρύ και υφάλμυρο απο το μάγουλό της, υποκινούμενο απο τον φόβο της απώλειας -προσέξτε την ειρωνία.. όχι την ίδια την απώλεια.. - ακυβέρνητο προς άγνωστη κατεύθυνση που τύχαινε να είναι το υπέροχο κατα τα άλλα εκείνο σημείο στη βάση του λαιμού που σχηματίζει μια εξαίσια γραμμή καθώς το κόκκαλο εξέχει ηδονικά τεντώνοντας το απαλό της δέρμα, και που για τρεις χιλιάδες ακάρια που κατοικούσαν εκεί το ονομαζόταν -και όχι άδικα- ...Βασιλεία της Ροζ Ανισόπεδης Συζευκτικής Ένωσης.