Αγάπη.

Ναι.
Την ξέρω την αγάπη.
Την έχω δει.
Κάποια νύχτα που δε μ' έπιανε ύπνος
και γυρνούσα στον ζεστό ουρανό του Ιουλίου,
ακούγοντας το κύμα να σκάει στην βρεγμένη άμμο,
αυτή την τόσο δυνατή ηρεμία..

Είχε φωλιάσει στην φωτιά που έσβηνε.
μπροστα της δυο παιδια καθοντουσαν αγκαλιασμένα.
Κι εκείνη η φωτιά ανάμεσά τους, μόλις άναβε.

Την ξέρω σου λεω, την εχω ξαναδεί να κρυβεται στο χέρι που χαιδεύει,
να τρυπωνει αναμεσα στα χείλη που φιλιούνται.

Την ξέρω πια και τη γνωρίζω.
Ετσι και κείνη τη νύχτα.
κάπου ανάμεσα στα ζεστά σώματα και το βαρύ απο την υγρασία θαλασσινό αεράκι,
κάπου ανάμεσα στην υγρή άμμο και τη φωτιά στην παραλία που αργόσβηνε,
κάπου ανάμεσα στα χέρια που κρατιουνται να μη πεσουν..

Ναι.
Την ξέρω την αγάπη.
Κάποια νύχτα που τα μεγάλα σύννεφα με βρέχανε,
και γυρνούσα μουσκεμένο στον σκοτεινό χειμωνιάτικο ουρανό,
την έχω δει να φεύγει..