κι ύστερα ήθελα να σ'άγγιζα..
απ'τα χιλιάδες πράγματα που είσαι να είχα αυτό το ένα,
τόσο μικρό και τόσο ανείπωτα μεγάλο
να ξεχειλησει την ψυχή μου.
να μη σε δω, μάτια κλειστά, να σε αγγίξω μόνο,
υπνοβατώντας σχεδον.
σε ξυλοπόδαρα.
σ'ενα ποταμι ορμητικό
με πέτρες στο βυθό,
ισορροπώντας
όπως μου έμαθες να κάνω.
κι ύστερα ήθελα να σου΄πιανα το χέρι,
και να μετρήσω τα δάχτυλά σου με τα δικά μου,
ένα, δύο,
σαν τον τυφλό που ακουμπάει την θαυματουργή εικόνα,
τρία, τέσσερα,
σαν λαβωμένος ιππότης που ξαναβρίσκει το σπαθί του,
πέντε, το πιο μικρό,
ερωτευμένα δεκαεννιάχρονα στη σκιά της ακρόπολης.
κι υστερα σ'ειδα..
μα δε σε αγγιξα..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου