άδεια..

αντανακλούν.
αυτο ξερουν καλα να κανουν.
αντανακλουν.
εξω τους, τα χρωματα.
τις εικονες, τα προσωπα που τα κοιταζουν,
χαμογελουν αν τους χαμογελουν και λυπουνται αν τα κοιταζουν λυπημενα.
δε μιμούνται, αντανακλουν.
παραμορφωνουν και συνοθλεύουν και την αλήθεια μόνο αντανακλούν.
ετσι ξερουν να κανουν.
εξω τους τα χρωματα και μεσα τους τις βοές του κοσμου.
ειτε θα ακουσεις αν στησεις το αυτι σου να γελανε αν απο γελια περικλειονται,
ειτε να σιωπουν αν στεναχωριες συνοδευουν.
ισως ακουσεις την ευτυχια -ειναι πολλοι που δε γνωριζουν πως η ευτυχια εχει τον δικο της ηχο- αν τυχει να τα συναντησεις να κοιτουν μαζι με τους ερωτευμενους τον οριζοντα ή τα αστερια ή το φεγγαρι ενιοτε, οταν κι αυτο με τη σειρα του καποιες νυχτες κατεβαινει πιο κοντα στη γη για να γεμισει οχι φως, αγαπη..
ενα μεγαλο ποτηρι κι αυτο, το φεγγαρι.. κρυσταλλινο. χρυσο. καθρέφτινο. που αντανακλα τα βάθη των ψυχων μας.
ομως εγω μιλουσα για τα άλλα, τα μικρα, τα ασημαντα ποτηρια, τα ευαισθητα, που θα ραγίσουν αν πονεσεις, που θα ριγήσουν αν χαιδεψεις με τα ακροδαχτυλα το χειλος τους.
γι'αυτά τα ποτήρια μιλαω.
που δεν το ξερεις πως αισθανονται.
που δεν το ξερεις πως πονουν και οτι κλαινε.
που τα'χεις δει μα δεν τα εχεις προσεξει να χαμογελουν, οταν δύο μαζι, αιωνιες κουβεντες κρυφακουνε.
που δεν φανταζεσαι οτι μπορει αδεια να δειχνουν, μα ξεχειλιζουν απο ελπιδα..
τοση που δυσκολα στις χουφτες του θα μπορουσε να συγκρατησει και ο πιο προσεκτικος ανθρωπος, με τα πιο μεγαλα χερια, χωρις να σταξει μια σταλια, χωρις να προδοθει.
κι ομως, αυτα μπορουν να ελπιζουν οπως κανεις μας δεν μπορει.
να ελπιζουν πως θα γεμισουν το μοναδικο κρασι, που δίπλα τους αμίλητο προσμένει κι ας το πειραζει λιγο που το βαλανε σε λαθος μπουκαλακι, και με περισσια ευτυχια θα το προσφερουν στα χειλη να γευτουν.
οχι στα χειλη, σε εκεινα τα χειλη, σε εκεινα και μονο.
κι αν το κρασι δεν τα γεμισει, μενει η ελπιδα μεσα τους.
και αν τα χειλη μεινουνε κλειστα, μενει η χαρα της προσμονης.
και τιποτε αλλο.
και τοτε νομιζεις πως καποιος άδεια τα παρατησε πανω σε καποιο ξυλινο παγκακι,
άλλα χειλη για να ευχαριστησουν, άλλα χαμογελα να καθρεφτισουν και για να κρυφακούσουν άλλες σιωπες.
ετσι νομιζεις.
οτι σε οποιο ραφάκι και να τα'στειλε η τυχη να βραδιαζονται αποψε, ειναι δυο αδεια κοινά ποτηρια,
κι οχι εκεινα τα ποτήρια, εκεινης της νύχτας, που τοσο γεματα απο ελπίδα δωσαν και στο φεγγάρι ακόμη για να λάμψει περισσότερο, κι ομως τους εμεινε μεσα τους όση δε θα μπορεσει ποτέ κανείς να φανταστει.
κι εχουνε ζησει σε μια νυχτα, οσα οι ανθρωποι χιλιαδες λαχταρουν.
κι ας άδεια δειχνουν..
και κοινά..