Εχεις αναρωτηθει ποτε πως ειναι να "εκτίθεσαι"?
Να εκ θετεις την εικόνα σου, τον εαυτο σου, την ψυχη σου και τα συναισθηματα σου.
Να απογυμνώνεσαι απο κάθε συναίσθημα που βγαίνει προς τα έξω.
Να ζωγραφίζεις στο πρόσωπο σου, όλα τα "νιωθω" της καθε στιγμης.
Ετσι κάπως είναι η μορφη ενος ανθρωπου οταν αγγιζει. Βγάζει τα νιωθω του - άθελα του - στο προσωπο του.
Αγγίζω - νιωθω - καθρεφτιζεται.
Πολλές φορες στο ενδιάμεσο "νιώθω", αισθάνεσαι τοσα πολλα συναισθηματα που το μυαλο δεν προλαβαίνει να τα καταγραψει στο πρόσωπο. Και βρίσκει εναλλακτικη διαδρομη στην καρδιά. Εκείνη τη μοναδικη στιγμή η καρδιά χάνει ένα χτυπο πριν αρχισει να χτυπάει σαν τρελλή.
Βάζω στοίχημα οτι αν είχα την δυνατότητα να έβλεπα το προσωπο σου όταν αγγιξες τον τοίχο μου θα διέκρινα όσα δεν θα είχες την φωνή να μου πεις.
Και αν ακουμπουσα και τον σφυγμο σου, θα ενιωθα την μικρη εκεινη παυση πριν αρχισει να τρελαίνεται.
Οπως έγινε στην παραλία οταν αντιλήφθηκα την παρουσια σου. Ή οταν καταλαθος σε ακουμπησα. Ή οταν αντιλήφθηκα οτι με κοιτας.
Παγωσε το πρόσωπο μου και η καρδια μου εχασε ενα χτυπο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου