μονο μια φορα καθε χρονο, οταν βρισκομαι στο χωριο μου τετοια εποχη,
ανεβαινω τις εξωτερικες παλιες σκαλες που οδηγουν στον πανω οροφο και στο μακρυ μακροστενο μπαλκονι που καλυπτει απο τρεις πλευρες περιμετρικα το σπιτι.
ανεβαινοντας, στην ακρη και στην αρχη αριστερα απο τα σκαλοπατια, εχει τις ριζες της μια κληματαρια. τα καγκελα που στεκουν διπλα στα σκαλοπατια ειναι ενα πια με τον κορμο της, τα φυλλα της και τους καρπους της. ειναι αδυνατον να βαφουν, ή να ξεχωριστουν για να αλλαχτουν καποια στιγμη. για να ανεβεις στον πανω οροφο πρεπει να περασεις κατω, διπλα και σχεδον μεσα της.
η κληματαρια στη συνεχεια σκαρφαλωνει, κρατιεται απο απιθανα φυσικα και μη σημεια και υπαρχει παντου. κρεμεται απο την σκεπη, σε ολο το μηκος του μπαλκονιου, σε ολες τις πλευρες του σπιτιου που υπαρχει μπαλκονι. απο την οροφη μεχρι τα καγκελα, δεν υπαρχει σημειο πανω απο πεντε τετραγωνικα εκατοστα που να μην περιεχει κατι απο αυτην.
και ειναι κατι που συμβαινει μια φορα μονο στα μεσα φθινοπωρου οταν βρισκομαι εκει. με παρασερνει.
ξεχναω γιατι πηγα εκει και ανεβαινω τα σκαλοπατια θαυμαζοντας την.
αυτη την εποχη ακριβως ειναι γεματη καρπους. ωριμαζει οψιμα. τελευταια απο ολες.
οταν ημουν μικρος στο χωριο και τρωγαμε σταφυλια, σημαινε οτι το καλοκαιρι τελειωσε.
τωρα, χρονια αφοτου εχω φυγει απο εκεινο το σπιτι, λες και με πεθυμησε με τραβαει για να μου δειξει οτι και φετος ειναι εκει, μεγαλυτερη και πιο ομορφη ακομη.
ανεβαινω στο μπαλκονι και ξεχνιεμαι, κοιταζω, τσιμπολογαω μια ρωγα απο εδω, μια απο εκει, τις καλυτερες που εχει να μου δωσει, χαζευω τα χρωματα -πρασινο εντονο, πρασινο χλωμο πιτσιλιασμενο, καφε απο τα ξεραμενα φυλλα και τα τσαμπια που εχουν ρουφηξει οι μελισσες και τα πουλια, και τα σχηματα του κορμου της, του περιεργου αυτου φιδισιου της κορμου που κουβαλαει το νερο για δεκαδες μετρα μεχρι να θρεψει και το τελευταιο της τσαμπι, αδιαμαρτυρητα, σιωπηλα, φυλακας του σπιτιου και των αναμνησεων μου, και το φως παντου αναμεσα της, θα'λεγα μεσα της..
ανεβαινω στο μπαλκονι και θαυμαζω την υπομονη της και το πεισμα της να καλυψει τα παντα.
μετα ξαναθυμαμαι και παω να κατεβω αλλα με τραβαει, μου λεει μεινε λιγο ακομη, δες με ξανα μηπως και ειναι κατι που δεν ειδες, να, φαε λιγο απο δω..
καθε φθινοπωρο τα τελευταια χρονια, αυτο μου συμβαινει μια και μονο φορα.
τις υπολοιπες φορες ειτε τη βλεπω γυμνη το χειμωνα και καφε, να κοιμαται, ειτε να πρασινιζει αυτο το διαφανο και νεογεννητο πρασινο, το καθαρο που εχουν τα φυτα οταν γεννιουνται και νιωθω οτι απλα περιμενουμε κι οι δυο να ερθει εκεινη η ωρα που ωριμη πια θα με τραβηξει απο το χερι για μια καινουρια μεγαλυτερη φορα.
αυτη η κληματαρια ειναι μεγαλυτερη απο μενα σε ηλικια.
πολύ μεγαλυτερη.
ειναι συνδεδεμενη με το σπιτι αυτο σε τετοιο βαθμο, που το σπιτι χωρις αυτην ειναι ενα ξενο σπιτι. και το αντιθετο.
δεν ξερω αν εχει κατι ακομη τοσο δυνατο αυτο το σπιτι που να με τραβαει εκει.
καποια στιγμη με ονειρευομαι να ζω εκει, να διαμορφωνω την τεραστια αυλη του οπως θελω, απαλλαγμενη απο τους τονους παλιοσιδερα, τα τραχτερ και τα θλιβερα μηχανηματα που μονο ξερουν να μετρουν τον καιρο, και να γεμισω τον τοπο πρασινο, δεντρα ετοιμα γιατι δε θα χω το χρονο να τα περιμενω να μεγαλωσουν ως εκει που θελω, ψηλο και πρασινο φραχτη απο πυκνα αναρριχωμενα φυτα, κουνελια και γατες, μια μικρη λιμνουλα, και το μπαλκονι οπως και να χει, με τα ιδια ακριβως μισοσκουριασμενα καγκελα. για παντα.
α! και μια μαυρη πορσε στο στεγαστρο που θα ειναι γεματο με λουλουδια.
αυτο ειναι το μεγαλυτερο ονειρο μου. μαλλον και το μοναδικο.
οριστε.
παρε μια σταλια να το γευτεις αν θες.
ελα, σ'αφηνω..
προσεχε ομως, γιατι εχει κατι μεγαλα κουκουτσια. και λιγο σκληρη φλουδα.
ομως ειναι τα μονα σταφυλια που μου αρεσουν. ετσι. απο εκει. οπως τα βλεπεις. οχι τσαμπια κομμενα σ'ενα κασονακι..
:)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου