Βροχη.
Δυνατη τόσο ώστε να σε κανει να τρεξεις να καλυφθεις. Μα γιατι τρεχουν οι ανθρωποι όταν βρεχει? Η βροχη είναι σαν αφεση αμαρτιων. Σαν εξαγνίαση της ψυχης. Σαν λευκό διορθωτικο που το περνας πανω από τα λαθη σου και τα ξεχνας.
Βροχή.
Ασταμάτητη τόσο ώστε να σε κανει να σταθεις μπροστα στο βρεγμένο τζαμι και να παρατηρησεις την υγρασια. Να αναπνευσεις βαθεια την μυρωδια της και ας εισαι μεσα. Να απορεις με την ενταση του συναισθηματος που σου δημιουργει και με τις αναμνησεις που σου φερνει. Τότε που καθοσουν… και τότε που εφτιαχνες…. και όταν… όλα ήταν αγαπη. Σε εκεινα τα μαγικες στιγμες που όλα είχαν τόσο αθωο νόημα, όσο και το βλέμμα σου κοιτωντας την να πέφτει μεσα στη θαλασσα.
Βροχή
Φθινοπωρινή και ας είναι ακομη τοσο νωρις. Τόσο νωρίς για πάθη και τοσο αργα για λαθη.
Βροχή
Παντοτινη τόσο όσο μια αγαπη χωρις μελλον που όμως κραταει για παντα. Αλήθεια τι σημαίνει για πάντα? Για όσο ζεις? Για όσο μπορείς?? Ή μήπως για οσο για όσο αντεχεις?
Βροχή
Μελαγχολική τόσο οσο, ώστε κοιτωντας την, να μπορεις να θυμασαι αυτην, την μυρωδιά της και την δύναμη της πάνω σου και μεσα σου. Τόσο ώστε να μπορεις να θυμασαι στιγμες, λόγια, βλέμματα. Τόσο ώστε να μπορεις να κλεισεις τα ματια και να την βλέπεις, να την μυριζεις, σχεδόν…να την αγγιζεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου